لَئِنْ آتَيْتَنا صالِحاً لَنَكُونَنَّ مِنَ الشَّاكِرِينَ
.
اين آيه مىگويد : خدا شما انسانها را از يك انسان آفريده كه همسر او نيز از جنس خودش خلق شده بود تا با او آرام گيرد ، چون او با همسرش نزديكى كرد ، بار خفيفى برداشت كه براى زن ناراحت كننده نبود همانطور كه خود حركت مىكرد آن را هم حركت مىداد ، ولى چون در اثر بزرگ شدن بچه بدن مادر سنگين گرديد ، هر دو احساس كردند بايد در سلامت و بى عيب بودن بچه رو به درگاه خدا آورده و از او بخواهند كه سالم و بى عيبش گرداند و گفتند كه در آن صورت به خدا شكر خواهند كرد ، نظير اين آيه است آيهء اوّل از سورهء نساء .
ظهور آيه در آن است كه بشر كنونى به يك پدر و مادر منتهى مىشود و مىتوان گفت : كه اين آيه خطاب است به هر فرد فرد انسان ، كه در هر يك از افراد انسان اين سخن صادق است و همه با كيفيتى كه آيه مىگويد آفريده شدهاند و وقت سنگينى مادر ، از خدا خواستهاند كه فرزندشان بى عيب باشد ، دليل اين ، جمع آمدن « يشركون » در آخر آيه ، و نيز جمع آمدن آيات بعدى است و اگر آدم و حوا مراد بود مىبايست تثنيه آيد .
190 -
فَلَمَّا آتاهُما صالِحاً جَعَلا لَهُ شُرَكاءَ فِيما آتاهُما فَتَعالَى اللَّهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ
.
در اينجا چند مطلب هست اوّل : آنكه اين آيه نظير :
فَإِذا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ يُشْرِكُونَ
عنكبوت / 65 ، است كه چون بچه در شكم مادر است رو به خدا مىآورند و بعدا به شرك باز ميگردند .
دوم ضميرهاى تثنيه راجع به نفس و زوج او است ، در اين صورت جعل