مىگفتند : اين آيه به ايمان كدام يك از شما افزود ، ولى اشتباه مىكنند ، آن آيه بر ايمان مؤمنان افزوده است و آنها شادمانند ، راجع به زيادت كمّى و كيفى ايمان در ذيل آيهء انفال توضيح داده شد ، لفظ ما در
ما أُنْزِلَتْ
براى تأكيد است .
125 -
وَ أَمَّا الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ فَزادَتْهُمْ رِجْساً إِلَى رِجْسِهِمْ وَ ماتُوا وَ هُمْ كافِرُونَ
.
يعنى اثر نزول آيه در افراد بيمار دل به عكس مؤمنان است ، آنها در اثر نفاق پليد بودند ، عدم ايمان به آيهء جديد ، سبب زيادت رجس آنها گرديد زيرا چيزى كه به آن كافر بودند زياد شد اگر در گذشته مثلا به صد آيه كافر بودند فعلا به صد و پنج آيه كافر شدهاند ، زيادت رجس ، آنها را از مرض قلب به كفر رسانيد تا به حد مرگ در حال كفر رسيدند .
126 -
أَ وَ لا يَرَوْنَ أَنَّهُمْ يُفْتَنُونَ فِي كُلِّ عامٍ مَرَّةً أَوْ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ لا يَتُوبُونَ وَ لا هُمْ يَذَّكَّرُونَ
.
توبيخى است بر منافقان در رابطه با « رجس » يعنى آيا نمىبينند كه هر سال چند دفعه با پيش آمدن جنگ و جريانهاى ديگر امتحان مىشوند و حجت بر آنها تمام مىشود ولى نه توبه مىكنند و نه بيدار مىشوند كه بدانند اين امتحانها سبب تراكم رجس در آنها مىشود و آخرش جهنم است ( از الميزان ) .
127 -
وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ هَلْ يَراكُمْ مِنْ أَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوا صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ
.
وصف ديگرى است از اوصاف منافقان ، چون سورهاى نازل مىشد و از وضع آنها خبر مىداد قهرا قيافهءشان عوض مىشد ، بعضى به بعضى نگاه مىكردند و به زبانحال مىگفتند : آرى كسى شما را مىبيند ؟ يعنى نگاهشان حاكى از اين