نيز نقل شده است .
نگارنده گويد : علامهء امينى آن را در ج 2 الغدير ص 52 - 53 از تفسير ثعلبى ، تفسير طبرسى ، اسباب النزول واحدى ، تفسير فخر رازى ، تفسير خازن ، صواعق ابن حجر و مانند آنها كه از كتب معتبر اهل سنت است نقل كرده است و نيز در المراجعات مرحوم شرف الدين مراجعهء چهلم به طور مفصل نقل شده است .
اطلاق لفظ جمع بر مفرد : اگر گويند : در اين صورت چرا
وَ الَّذِينَ آمَنُوا . . .
به لفظ جمع آمده است لازم بود گفته شود : « و الذى آمن و اقام الصلاة . . . » تا بر يك فرد كه امام عليه السّلام باشد اطلاق شود ؟ .
طبرسى رحمه اللَّه در جواب اين سؤال فرمود :
الَّذِينَ آمَنُوا
جمع است و بر مفرد اطلاق نمىشود زيرا اهل لغت گاهى از مفرد براى تعظيم و تفخيم به لفظ جمع تعبير مىآورند و اين در كلامشان مشهورتر از آن است كه احتياج باستدلال داشته باشد .
زمخشرى در كشاف پس از تصديق به اينكه آيه دربارهء امام نازل گشته مىگويد : علّت جمع آمدن با آنكه يك فرد مراد است آن است كه مردم به اين كار تشويق شوند و به ثوابى مانند آن ثواب برسند ، و روشن شود كه بايد عادت مؤمنان بر كسب نيكوكارى تا آن حد باشد كه كار نيك را تا تمام شدن نماز نيز به تأخير نياندازند .
در المراجعات در جواب اين اشكال فرموده : عرب به جهتى از مفرد با جمع تعبير مىآورد ، شايد آن قول خداست در سورهء آل عمران :
الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ . . .
/ 173 مراد از « الناس » در
قالَ لَهُمُ