الاثنين .
عرضها : عرض در اصل به معنى ظهور و اظهار و در اينجا به معنى وسعت است .
سراء : سراء به معنى سرور و مسرت است .
ضراء : از ماده ضرر ، يعنى مراد از آن در اينجا ضرر مال و تنگدستى و يا حال اندوه است .
كاظمين : كظم در اينجا يعنى حبس و نگهدارى خشم است خواه بوسيلهء عفو يا فرو بردن آن باشد .
الغيظ : خشم يا خشم شديد .
عافين : عاف : عفو كننده . عافين : عفو كنندگان .
فاحشة : فحش ، فاحشه و فحشاء : كار بسيار زشت . آن در قرآن به زنا ، لواط و تزويج نامادرى گفته شده است .
يصروا : اصرار به معنى ادامه دادن و صر در اصل به معنى بستن و گره زدن است .
سنن : جمع سنة به معنى طريقه و رويه است مراد از آن ظاهرا احوال و سر گذشت است .
بيان : سخن روشن ، كلام بليغ . آن در اينجا اسم مصدر است ، مصدر نيز به كار مىرود .
شرحها
اين آيات كه در وسط آيات جنگ « احد » واقع شده ، دستورهايى است دربارهء اعمال نيك و ترك اعمال ناشايست ، ظاهرا اشاره است به اينكه علّت شكست « احد » در اثر اعمال خلافى بود كه مسلمانان مرتكب مىشدند ، و خود را اصلاح