نيست و نمىتوانى دستور خدا را رها كرده و پيرو آنها باشى ، مثل مسلمانان امروز كه با ادعاى اسلام ، به ساز آنها مىرقصند و سازشكار شدهاند .
ما لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ
حكايت از بريده شدن از خدا دارد ، كه يا خدا را بخواه يا خرما را .
121 -
الَّذِينَ آتَيْناهُمُ الْكِتابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ أُولئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ
ضمير « به » ظاهرا راجع است به قرآن و يا به پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله اين آيه استدراك است نسبت به آيهء سابق يعنى : درست است كه يهود و نصارى از تو راضى نخواهند شد مگر آنكه از دين آنها پيروى كنى ، ولى در عين حال عدهاى از آنها كه تورات و انجيل را به دقت و انصاف مىخوانند و بشارت تو را مىبينند و مىدانند كه خداوند پشت سر هم پيامبران فرستاده است ، اين گونه اشخاص به دين تو ايمان مىآورند :
وَ مَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ
و هر كس از سران لجوج اهل كتاب و غير آنها دين تو را دانسته انكار كند ، زيانكار است و از سرمايهء كلان سود نبرده و آن را از دست دادهاند .
دو مطلب را در اينجا نبايد فراموش كنيم يكى اينكه قرآن به تورات و انجيل فعلى نوعى ارزش قائل است دوم اينكه لفظ « اهل كتاب » به جاى يهود و نصارى آمده : يعنى : نصارى و يهود به عنوان پيروى از اين دو اسم از تو راضى نشوند تا تو را بسوى خود بكشند اما بعنوان اهل كتاب و با دقت در كتاب ممكن است از آئين تو پيروى كنند و اللَّه العالم .
122 -
يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعالَمِينَ
اين آيه و آيهء بعدى همان آيه 47 و 48 است كه در آخر خطابات بنى - اسرائيل و بررسى پروندهء آنها تكرار شده است ، خداوند پس از ذكر فراز و نشيبهاى بسيار و الطاف خويش و عصيان آنها و كيفرهايى كه ديدند ، باز به سخن اول برگشته و از مخالفت قرآن بر حذرشان مىدارد كه نعمت مرا ياد آريد ، و از