چون خواندن و نوشتن اكتسابى است ، درس ناخوانده را از آن امى گويند كه در همان حال ولادت مانده و خواندن و نوشتن كسب نكرده است . بنا بر اين ، آن از « ام » به معنى مادر مشتق است .
امانى : امنيه به معنى آرزو است . به معنى دروغ و قرائت نيز آيد ، جمع آن امانى است « قاموس قرآن » .
سيئه : سىء وصف است به معنى بد و قبيح ، مؤنث آن سيئه است ، آن پيوسته وصف آيد مثل خصلت سيئه ، عادت سيئه اگر متعدى باشد به معنى بدى آور و محزون كننده است ، آن در قرآن مجيد بيشتر در آثار گناه به كار رفته است .
خطيئة : خطأ و خطيئه به معنى اشتباه و گناه است ، خطاء به معنى گناه آنست كه كار ناشايست را از روى عمد بكنند « قاموس قرآن » .
صالحات : صالح به معنى شايسته و صالحات جمع آنست .
شرحها
به دنبال مطالب گذشته در اين آيات آمده كه مسلمانان به ايمان يهود اميدوار نباشند و اگر هم اظهار ايمان كنند منافقانه است ، آنها يكديگر را ملامت مىكنند كه چرا حقائق را باهل اسلام خبر مىدهيد ، آن گاه مىگويد :
عوامشان بىسواد هستند به افسانهها باور مىكنند ، علمائشان چيزهايى از خود مىنويسند و به تورات نسبت مىدهند . در آخر آمده كه : آنها گويند جز چند صباحى عذاب نخواهيم ديد آن هم در صورت گناهكار بودن ولى دروغ مىگويند : حساب آخرت بسته به اعمال نيك و بد است يهودى بودن باعث تخفيف عذاب نمىشود ، بلكه همه يكسانند .