مؤمنون آيهء 16 و آيات بسيار ديگر كه آخرين سير بندگان بهشت است يا جهنّم ديگر آنجا بار مياندازند و منزل ابدى و هميشهگى آنها است .
[ سوره النجم ( 53 ) : آيات 43 تا 44 ]
وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَ أَبْكى ( 43 ) وَ أَنَّهُ هُوَ أَماتَ وَ أَحْيا ( 44 )
و بدرستى كه خداوند او است مىخنداند بندگان را و مىگرياند و محققا او مىميراند و زنده مىكند .
وَ أَنَّهُ هُوَ أَضْحَكَ وَ أَبْكى
اما در دنيا به نعمتهايى كه به بنده عنايت مىكند كه باعث سرور و فرح بنده مىشود و در قيامت در بهشت و سعادت مورث ضحك آنها مىشود و در دنيا ببليّات و مصائب محزون و غمناك مىشوند و گريه مىكنند و در آخرت به عذاب و آتش دچار مىشوند و گريه مىكنند ، و اين دو دو نقطهء مقابل است خنده دنيا گريهء آخرت است و بالعكس گريهء دنيا خنده آخرت است
حلاوة الدنيا مرارة الاخرة و مرارة الدنيا حلاوة الاخرة
و گريهء ممدوح سه گريه است .
1 - از خوف خدا مخصوصا در دل شب وقت سحر .
2 - گريهء بر كوتاهى در عبادت و ارتكاب معاصى باظهار توبه و استغفار .
3 - بر مصائب وارده بر انبياء و ائمّه و مؤمنين و علماء اعلام بالاخص بر مصائب ابى عبد اللَّه الحسين ( ع ) كه در چند مورد تقاضا فرموده در وداع با زين العابدين گفتند : فرمود :
( اذا رجعت الى المدينة بلغ شيعتى منّى السّلام و قل ان ابى مات غريبا فاندبوه و مضى شهيدا فابكوه )
و سكينه مىفرمايد : شنيدم از حلقوم بريده
شيعتى مهما شربتم عذب ماء فاذكرونى * او سمعتم بغريب او شهيد فاندبونى
و در حديث است
( من بكى او ابكى او تباكى على الحسين وجبت له الجنّة )
آدم و جبرائيل براى حسين ( ع )
( بكيا بكاء الثكلى )
نوح ابراهيم موسى براى حسين گريه كردند پيغمبر ( ص ) امير المؤمنين صدّيقهء طاهره حضرت مجتبى قبل از شهادت گريه كردند ملائكه گريه كردند ائمّهء اطهار تمام چه گريههايى داشتند بخصوص ايّام عاشورا حتى از حضرت بقيّة اللَّه است
( لاندبن لك صباحا و مساء و لأبكينّ عليك بدل الدّمدع دما )
حتى دارد صديقهء طاهره در قيامت كه عرض مىكند
( رب ارنى الحسن و الحسين )
خطاب ميرسد
( انظرى الى قلب المحشر )
چون نظر مىكند