مىشود بالاخص هر چه مقامش عاليتر باشد بلاهايش بيشتر و مصائبش زيادتر است
البلاء موكل بالانبياء ثم الاولياء ثم الامثل فالامثل
و صبر در موقعى صادق است كه جزع و فزع نكند و نزد غير خدا شكايت كند و بداند كه عين صلاح او است و خداوند در قرآن ميفرمايد :
إِنَّما يُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَيْرِ حِسابٍ
زمر آيهء 13 و يكى از صفات امير المؤمنين ( ع ) اصبر الصابرين است كه از آن حضرت است كه ميفرمايد :
( صبرت و فى العين قذى و فى الحلق شجى )
و در حق ابى عبد اللَّه الحسين است
( لقد عجبت من صبرك ملائكة السماوات )
و هكذا نسبت بساير ائمهء هدى در مقابل خلفاء جور و گفتند : حكمت نزول بليات و مصائب چند چيز است ، يك امتحان است كه در امتحان ثابت ميماند يا از دست مىرود و خداوند تمام بندگانش را امتحان مىكند نه براى اينكه بر خدا العياذ چيزى مستور باشد ، بلكه بر خود بنده و بر ديگران مكشوف گردد ، چنانچه ميفرمايد :
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ الم أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ لَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبِينَ
عنكبوت آيهء 1 و 2 و من جمله از حكم كفارهء گناهان است حتى گفتند : تب يك شب كفارهء گناه يك سال است ، و من جمله ارتفاع درجه است ، و من جمله عين نعمت و تفضل است و بنده خيال مىكند بلاء و مصيبت است ، و غير اينها از حكم و مصالح . درجهء دوم : صبر مشقت و زحمت عبادت و اداء فرائض و نوافل مثل صلاة بالاخص صلاة ليل وقت آخر شب و صبر بر صوم و اداء حقوق واجبه از اخماس و زكوات و بذل و احسان فى سبيل اللَّه و بر تحصيل علم به احكام و ايصال برتبهء اجتهاد و اعظم آنها در امر جهاد با كفار كه نامش شجاعت است مثل صبر امير المؤمنين در غزوات ، نه مثل كسانى كه فرار كردند يا تقاعد ورزيدند . درجهء سوم : صبر بر ترك معاصى و جلوگيرى از هواهاى نفسانى و از خطورات و وساوس شيطانى و از ظلم و تعدى به ديگران و از كشف و ساز و آواز و تجاهر بفسق و فجور و رفتن مجالس لهو و لعب و تماس با كفار و ارباب ضلال و امثال اينها .
فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنا
ما از تو غافل نيستيم و در كنف ما مصون و محفوظ هستى و