از پروردگار آنها است تكفير شد سيئات آنها و بخشيده شد و اصلاح فرمود حال آنها را .
اخبار بسيارى داريم كه اين دو آيهء شريفه راجع به كسانى هست كه پس از رحلت حضرت رسالت مرتد شدند و حق امير المؤمنين و ائمهء طاهرين را از بين بردند و جلوگيرى كردند ديگران را كه رو بعلى « ع » نروند ، و كسانى كه ولايت على را و ائمه را قبول كردند و متابعت آنها را نمودند . و اين اخبار را در برهان مسندا از امير المؤمنين و از حضرت باقر « ع » روايت كرده ، و ما مكرر گفته ايم كه اخبار بيان مصداق اتم مىكند و منافى با عموم آيه نيست لذا در مقام تفسير بر ميآييم .
الَّذِينَ كَفَرُوا
شامل مشركين و يهود و نصارى و ساير فرق كفار و كسانى كه ضرورى دين كه من جمله ولايت اين خاندان باشد و محبت آنها كه بنص قرآن ثابت شده منكر شدند ، و كسانى كه بدعت در دين گذاردند ، و كسانى كه به مقدسات دين بىاحترامى كردند ، و كسانى كه قرآن را مهجور كردند و اشباه اينها .
وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ
كه ديگران را هم مانع شدند كه متابعت حق كنند و جلوگيرى كردند آنها را ،
أَضَلَّ أَعْمالَهُمْ
حبط شد اعمال آنها و باطل و فاسد گرديد كأن لم يكن اما مشركين مثل عتق و صدقه و ضيافت و كارهاى نيك كه در نظر آنها خوب بود تمام باطل و از بين رفت ، و اما يهود و نصارى اعتقاد بنبوت انبياء سلف و آنچه به دستورات آنها عمل ميكردند ، و اما مرتدين اعمال قبل از ارتداد آنها زيرا شرط صحت كليه اعمال ايمان است و موافاة كه بقاء ايمان باشد تا آخرين نفس .
وَ الَّذِينَ آمَنُوا
بجميع عقايد حقه و بقاء آن تا زمان فوت
وَ عَمِلُوا - الصَّالِحاتِ
گفتيم مراد جميع اعمال صالحه نيست زيرا ممكن نيست ، و نيز مراد نيست كه جميع اعمال آنها صالح باشد زيرا مباحات بلكه مكروهات بلكه پارهاى از سيئات كه قابل مغفرت باشد همين اندازه كه اعمال صالحه از آنها صادر