شده باشد .
وَ آمَنُوا بِما نُزِّلَ عَلى مُحَمَّدٍ
اين جمله داخل در الذين آمنوا بود تخصيص بذكر براى دفع توهم كسانى است كه نگويند ما او را بپيغمبرى قبول داريم و شهادتين را ميگويند بلكه نماز و روزه و زكات و حج و ساير چيزهاى ديگر را بجا بياورند بايد بجميع ما انزل على الرسول معتقد باشند كه عمدهء آنها مسألهء ولايت است ، بلكه اگر يك حكم از احكام را منكر شد مثل باب حدود و ديات و قصاص و ميراث و ربا و غير اينها از مصداق اين جمله بيرون است .
وَ هُوَ الْحَقُّ
كه آنچه فرموده و بر او نازل شده حق و صدق از جانب خداوند متعال صادر شده
مِنْ رَبِّهِمْ
آنچه ميفرمايد از وحى الهى است از پيش خود چيزى نميفرمايد :
ما ضَلَّ صاحِبُكُمْ وَ ما غَوى وَ ما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحى
و النجم آيه 2 الى 4
كَفَّرَ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ
سيئه اعمال زشت است كه تعبير بصغار معاصى مى كنند اگر چه لفظ عموم دارد تمام معاصى را شامل مىشود ولى البته مؤمنين كه اعمال صالحه داشته باشد و ايمان بجميع ما انزل على محمد « ص » آورده باشد كبيره از او صادر نمىشود و اگر احيانا صادر شد فورا تائب مىشود .
وَ أَصْلَحَ بالَهُمْ
بال بمعنى شأن ، و حال ، و امر عظيم ، و قلب استعمال شده مثل :
فَما بالُ الْقُرُونِ الْأُولى
طه آيه 53 .
و :
ما بالُ النِّسْوَةِ اللَّاتِي قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ
يوسف آيهء 50 ، و در حديث است كل امر ذى بال لم يبدأ ببسم اللَّه فهو أبتر ، و در كلمات بزرگان : يخطر ببالى . و در اينجا بمعنى شأن و حال است يعنى اصلح شأنهم و حالهم
[ سوره محمد ( 47 ) : آيه 3 ]
ذلِكَ بِأَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا اتَّبَعُوا الْباطِلَ وَ أَنَّ الَّذِينَ آمَنُوا اتَّبَعُوا الْحَقَّ مِنْ رَبِّهِمْ كَذلِكَ يَضْرِبُ اللَّهُ لِلنَّاسِ أَمْثالَهُمْ ( 3 )
فرق بين مؤمن و كافر اين است كه كفار متابعت كردند باطل را و مؤمنين متابعت كردند حق را كه از جانب پروردگارشان آمده بود همچنين مثل مىزند