و زمين و تصرفات الهيه و سير كواكب و ارض و نزول باران و همين تسخير رياح و سير كشتى و خلقت اين موجودات عالم و نزول غيث و اشباه اينها را يا مستند به طبيعت ميگويند يا باقدامات و فعاليت خود يا به اسباب ظاهريه يا مستند به الههء خود از اصنام و غير اينها يا مستند به شانس و اتفاق و اقدام ديگران مثل اكابر و رؤساء و اشباه اينها و اما آيات تشريعيه مثل ارسال رسل و اقامهء معجزات آنها حمل بسحر و چشمبندى و انبياء را ساحر و كذاب و مفترى مىشمارند ولى تمام اينها از روى عناد و عصبيت و كبر و نخوت است و الا باطنا ميدانند و حجت بر آنها تمام شده .
ما لَهُمْ مِنْ مَحِيصٍ
در دنيا جواب صحيحى ندارند و در قيامت ملجأ و پناهى ندارند و هيچ راه فرارى براى آنها نيست .
[ سوره الشورى ( 42 ) : آيه 36 ]
فَما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ ما عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَ أَبْقى لِلَّذِينَ آمَنُوا وَ عَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ( 36 )
پس آنچه بشما داده شده از هر شيئى پس او متاع زندگانى دنيا است و آنچه نزد خدا ذخيره شده از مثوبات و فيوضات اخروى بهتر است از اين امتعهء دنيوى و بقاء دارد و فانى نميشود اما براى كسانى است كه ايمان آوردند و بر پروردگار خود توكل كردند .
فَما أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ
از دولت و مكنت و رياست و عزّت و شوكت صحة ، سلامتى ، عمر ، روزى ، ساير نعم الهيه .
فَمَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا
كه در حديث داريم اگر دنيا در پيشگاه الهى به قدر بال بعوضه قيمت و ارزش داشت يك لقمه بدشمنان خود نمىداد دنيايى كه
( دار بالبلاء محفوفة و بالغدر موصوفة )
و هيچ بقاء