دهد به آنچه آن امت رفتار نمودند پس مىگوييم بياوريد برهان و حجت خود را بر اعمال و رفتار خود پس عالم ميشوند اينكه حق للَّه است و از بين ميرود آنچه كه بودند افتراء ميزدند .
وَ نَزَعْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيداً
مفسرين گفتند مراد انبياء هستند كه شهادت ميدهند درباره امت خود ولى در خبر ابى جارود از حضرت باقر است فرمود
« من كل فرقة من هذه الامة امامها » .
اقول : در بسيارى از زيارات ائمه اطهار دارد
« و شهداء يوم القيمة »
در قرآن ميفرمايد
يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ ما ذا أُجِبْتُمْ قالُوا لا عِلْمَ لَنا إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ
( مائده آيه 109 ) .
توضيح كلام : اينكه در باب شهادت بايد حسى باشد شهادت علمى كافى نيست مثل در باب رؤيت هلال اگر كسى شهادت دهد كه من يقين دارم بوجود هلال لكن رؤيت نكردم اثبات نميكند و هكذا در باب قضاوت و اقامه بينه حتى در خبر است اشاره بشمس فرمود و فرمود
« على مثل هذا تشهد »
انبياء شهداء روز قيامت هستند لكن در حق امت خود در زمان خود و اين موضوع از زمان آدم الى خاتم جريان داشته چون هيچ زمانى خالى از انبياء نبوده و بر فرض اوصياء آنها بودند اما زمان حضرت رسالت پس از رحلتش تا قيام قيامت در هر عصر و زمانى بايد شاهدى باشد و آن ائمه اطهار هستند و نكتهء ديگر آنكه اين جمله دليل است بر اينكه ائمه طاهرين همه جا حاضر و ناظرند كه امروز حضرت بقية اللَّه تمام اعمال و افعال و اقوال ما را مشاهده مىكند تا بتواند فرداى محشر شهادت دهد .
فَقُلْنا هاتُوا بُرْهانَكُمْ
چنانچه ميفرمايد ( همين سوره در چند آيه قبل آيه 75 )
وَ يَوْمَ يُنادِيهِمْ فَيَقُولُ ما ذا أَجَبْتُمُ الْمُرْسَلِينَ فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ الْأَنْباءُ »
گذشت تفسير آن جوابى و حجتى و برهانى و دليلى ندارند .
فَعَلِمُوا أَنَّ الْحَقَّ لِلَّهِ
چنانچه ميفرمايد
وَ لَوْ تَرى إِذْ وُقِفُوا عَلَى النَّارِ فَقالُوا يا لَيْتَنا