مىگويند :
(
وَ يَقُولُونَ يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتابِ لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً
) كهف آيهء 47 .
(
وَ اللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ
) .
« تنبيه » منافقين چون باطنا معتقد نبودند زير بار اين نمىرفتند كه پيغمبر را برسالت ذكر كنند و در موارد خطير حاضر شوند در مواقع جنگ يا مجامع كه يك دستورات مهمه داده مىشود و ناچار مىشوند عمل كنند يا اينكه اصلا بزرگان هر قبيله مثل بزرگان دولتى يا خانوادگى يا صاحبان عناوين را نبايد به اسم ذكر كرد .
برخورد مىكند و مذموم است چه رسد به مثل حضرت رسالت و بر فرض نفاق هم صورت بايد حفظ كرد .
هذا اخر ما اردنا فى تفسير هذه السورة المباركة و الحمد للَّه ظاهرا و باطنا اولا و آخرا و صلّى اللَّه على النبى و آله .