ابراهيم در موقع بعثت در تمام دنيا يك نفر موحد نبود ، فقط لوط به او ايمان آورده بود و مشركين سرسخت دشمن او بودند كه حتى اراده كردند او را بسوزانند و اين واردين هم ناشناس بودند و لو به لباس صلحاء وارد شدند و بعنوان ضيافت لكن محتمل بود كه بمكر و حيله به او اذيتى وارد كنند بخصوص كه از طعام او هم نخوردند فرمود : ( انّا ) تعبير بمتكلم مع الغير چون ساره عيال او هم با او بود و بر او هم ترسناك بود ( منكم ) از شما جماعت ( وجلون ) وجل مرادف با خوف است ، و لذا در سوره هود تعبير بخوف فرموده :
وَ أَوْجَسَ مِنْهُمْ خِيفَةً قالُوا لا تَخَفْ
آيه 70 .
[ سوره الحجر ( 15 ) : آيه 53 ]
قالُوا لا تَوْجَلْ إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ عَلِيمٍ ( 53 )
گفتند ملائكه مترس ما بشارت ميدهيم ترا به فرزند دانشمند از آيات شريفه استفاده مىشود كه از براى ابراهيم در سن پيرى در بشارت آمد يكى در مورد اسماعيل از هاجر ، چنانچه در سوره و الصافات ميفرمايد :
فَبَشَّرْناهُ بِغُلامٍ حَلِيمٍ
آيه 99 .
و در اين آيه بشارت باسحق از ساره و در سوره ابراهيم از قول او ميفرمايد :
الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي وَهَبَ لِي عَلَى الْكِبَرِ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ
آيه 42 .
و اختلاف است بين يهود و مسلمين كه ذبيح اسمعيل بود ، يا اسحق فقط در اين آيه اسحق را بصفت عليم ياد فرموده و در آن آيه اسمعيل را بصفت حليم ، و علم با حلم توأم است ، در اخبار دارد علم معه حلم هر يك بدون ديگرى نتيجه بخش نيست ، زيرا جهّال البته با أهل علم مخالف هستند و إهانت و بىاعتنائيها ميكنند اگر عالم حلم نداشته باشد مفاسد زيادى مترتب مىشود و اخبار بسيار در مدح اين دو صفت داريم در آيه شريفه دارد .
فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ
آل عمران آيه 159 .