بر مريم اين موضوع كاملا روشن شد كه اين ولد آيت بزرگ الهيست و تفضّل او است بر مريم لكن متحيره بود كه جواب قوم را چه بگويد و از خود رفع اتهام كند دستور آمد از جانب حق .
[ سوره مريم ( 19 ) : آيه 26 ]
فَكُلِي وَ اشْرَبِي وَ قَرِّي عَيْناً فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَداً فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا ( 26 )
پس تناول كن از اين رطبها و بياشام از اين آب و چشم خود را روشن كن كه همچو نعمتى خداوند منت گذارده بر تو و همچو پسرى به تو عنايت فرموده و اما از جهة وحشت از قوم پس هر گاه رؤيت كردى از بشر احدى را و از تو سؤال كردند به اشاره به آنها برسان كه من نذر صوم كردهام با احدى تكلّم نميكنم تا خود عيسى عليه السّلام حجة را بر آنها تمام كند ( فكلى ) در خبر دارد از حضرت صادق عليه السّلام كه بهتر چيزى كه بزنهاى نفساء ميدهند رطب است مخصوصا رطب مدنيه و اگر ميسّر نشود رطب محال ديگر و اگر او هم ميسّر نشود تمر يعنى خرما به او بدهند
وَ اشْرَبِي
از آب مخصوصا آب فرات
وَ قَرِّي عَيْناً
چه قرة العينى بالاتر از اينكه خداوند به او عنايت فرمايد فرزندى كه داراى مقام اولوا العزمى باشد و در اول ولادت تكلم كند و معجزات بزرگ مثل احياء موتى و شفاء كور و امثال اينها
فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَداً
اگر بشرى را برخوردى و از تو سؤال كرد كه اين طفل را از كجا آوردى فقولى به اشاره بدست و سر و بعضى گفتند اجازه اين كلام را داشت
إِنِّي نَذَرْتُ
البته بعد از اين دستور نذر كرده بود كه كذب لازم نيايد
لِلرَّحْمنِ صَوْماً
كه در شرائع سابقه مشروع بود صوم صمت كه از تكلم با ناس امساك كنند چنانچه از اكل و شرب امساك ميكنند
فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا
ولى از دعا و ذكر و نماز و تلاوت ممنوع نبودند .
[ سوره مريم ( 19 ) : آيه 27 ]
فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَها تَحْمِلُهُ قالُوا يا مَرْيَمُ لَقَدْ جِئْتِ شَيْئاً فَرِيًّا ( 27 )