شده و در اين آيه بمعنى تعب و خستگى است ولى در موارد ديگر اطلاق بر سهم شده نصيب بر حد زكات نصاب بر آلهه مشركين انصاب بر استقرار بر زمين نصب جبال و غير اينها از معانى .
[ سوره الكهف ( 18 ) : آيه 63 ]
قالَ أَ رَأَيْتَ إِذْ أَوَيْنا إِلَى الصَّخْرَةِ فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ وَ ما أَنْسانِيهُ إِلاَّ الشَّيْطانُ أَنْ أَذْكُرَهُ وَ اتَّخَذَ سَبِيلَهُ فِي الْبَحْرِ عَجَباً ( 63 )
گفت يوشع به حضرت موسى آيا ديدى زمانى كه ما جا گرفتيم بر صخره مجمع البحرين پس محققا من جا گذاشتم ماهى را و نبود جا گذاشتن من او را مگر از شيطان اينكه متوجه باشم و آن ماهى گرفت راه خود را و در دريا و اين امر عجيبى بود كه ماهى مرده زنده شود و در دريا سير كند
قالَ أَ رَأَيْتَ
البته حضرت موسى هم مشاهده كرده بود كه يوشع چون ارادهء وضو داشت ماهى را بر صخره گذاشت
إِذْ أَوَيْنا إِلَى الصَّخْرَةِ
چون در راه خسته شده بودند حضرت موسى بر صخره قرار گرفت رفع خستگى و تعب خود كند يوشع در اين موقع ماهى را گذاشت بر صخره لكن موسى متوجه نشد ولى يوشع مشاهده كرد كه ماهى به حركت آمد و در دريا سير كرد
فَإِنِّي نَسِيتُ الْحُوتَ
گذشت كه نسيان در اينجا بمعنى فراموشى نيست بلكه بمعنى جا گذاشتن بود كه پس از وضوء بردارد و اين يك ترك اولى بود كه بسا از انبياء صادر ميشد و خداوند در آياتى نسبت نسيان را به خود هم داده مثل
فَذُوقُوا بِما نَسِيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا إِنَّا نَسِيناكُمْ
سجده آيه 14 .
وَ قِيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسِيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا
جاثيه آيه 34 و غير اينها از آيات
وَ ما أَنْسانِيهُ إِلَّا الشَّيْطانُ أَنْ أَذْكُرَهُ
چون ترك اولى هم باغواى شيطانست چنانچه با حضرت آدم و حوّا در اكل شجره نمود
وَ اتَّخَذَ
حوت
سَبِيلَهُ
راه خود را كه آب حيات از وضوء يوشع به او اصابت كرد و زنده شد و خود را انداخت در دريا و سير كرد
فِي الْبَحْرِ عَجَباً
و اين امر چون بر خلاف طبيعت بود موجب تعجّب يوشع شد .