و خود را عهدهدار نكند مگر به قصد حفظ بر صاحبش كه از بين نرود چنانچه فرمودند
( حرمة مال المسلم كحرمة دمه )
و اگر انسان باشد مثل اطفالى كه سر راه ميگذارند يا بچههايى كه گم شدهاند واجب است آنها را نگاه دارند .
و از قضاياى غريبه كه همين چند روزه اتفاق افتاده در همسايگى يكى از آشنايان كه شغل قنادى داشتند جعبه بزرگى بسته درب خانه ميآورند بعنوان جعبه گز كه از مغازه آوردهاند براى حمل بر خارج شهر اهل خانه ميگيرند پس از آمدن صاحب مغازه ميگويند جعبه گز را كه فرستاده بوديد آوردند او ميگويد من نفرستادم ميآيند در جعبه را باز ميكنند مىبينند يك طفل شش ماهه در جعبه خوابيده و پستانك در دهان او است .
بايد آنها را حفظ كرد تا كبير شوند اگر پدر و مادرشان معلوم شد به آنها ردّ كنند و مخارج و زحماتى كه متحمل شدند از آنها بگيرند و اگر معلوم نشد در عهده خود طفل است كه پس از كبر به آنها رد كند در صورتى كه به قصد تبرّع نباشد
إِنْ كُنْتُمْ فاعِلِينَ
يعنى فقط مقصود شما همان جدايى بين يوسف و يعقوب است به همين مقدار حاصل مىشود . ديگر در بيان اينكه اين چاه كجا بوده هر كدام از مفسرين چيزى گفتند بعضى گفتند بين مدين و مصر بوده و چند فرسنگى از مدين دور بوده ؛ بعضى گفتند در راه شام ، بعضى گفتند بيت المقدس ، بعضى گفتند اردن و اقرب در نظر همان قول اول است تنبيه - مفسرين عامّه نظر به اينكه عصمت را در انبياء شرط نميدانند بلكه نسبتهاى ناروا بانبياء ميدهند اين دوازده پسران يعقوب را از انبياء دانسته و تمسك كردند بر نبوت آنها به كلمه اسباط كه در آيات شريفه صراحت دارد بر نبوت آنها مثل قوله تعالى
قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ ما أُنْزِلَ إِلى إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطِ وَ ما أُوتِيَ مُوسى وَ عِيسى
الاية بقرة آيه 130 ، و قوله تعالى
أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطَ كانُوا هُوداً