[ سوره هود ( 11 ) : آيه 98 ]
يَقْدُمُ قَوْمَهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ وَ بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ ( 98 )
پيش قافله مىشود قوم خود را كه او از جلو و آنها از عقب در روز قيامت پس وارد مىكند آنها را در آتش و بد جائيست ورد آنها .
يَقْدُمُ قَوْمَهُ
چون در دنيا مقدم بود بر كفر و ضلالت در آخرت هم بايد مقدم باشد در عذاب و عقوبت و اين اختصاص بفرعون ندارد تمام ارباب ضلال و دعات باطله چنين است كه آنها جلو ميآيند و اتباع آنها در عقب آنها
يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ
الاية اسرى آيه 73
وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ
قصص آيه 41 ، متبوع هر قومى حق يا باطل مقدم است و اتباع آن در اثر او وارد بهشت يا جهنم ميشوند ( حشر محبان على با على ، حشر محبان عمر با عمر ) ،
يَوْمَ الْقِيامَةِ
به مجرد اينكه زنده شوند و وارد صحراى محشر شوند زيرا كفار و مشركين و اهل ضلالت نه ديوانى بر آنها باز ميكنند و نه ميزانى نصب ميكنند و نه حسابى ميكنند بدون حساب و كتاب .
فَأَوْرَدَهُمُ النَّارَ
چنانچه او در دنيا آنها را اضلال كرد و آنها گمراه شدند در آخرت هم او وارد آتش مىشود و آنها را وارد مىكند يعنى سبب ورود آنها اينست كه حضرت رسالت صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمودند
( المرء مع من احبّ )
و فرمودند
( من احبّ حجرا حشره اللَّه معه )
وَ بِئْسَ الْوِرْدُ الْمَوْرُودُ
آتشى كه از غضب الهى افروخته شده كه آسمانها و زمين طاقت او را ندارند با اين بدنها چه مىكند چنانچه امير المؤمنين عليه السّلام در مناجاتش در دعاء كميل عرض مىكند
( فكيف احتمالى لبلاء الاخرة و جليل وقوع المكاره فيها و هو بلاء تطول مدته و يدوم بقائه و لا يخفف عن اهله لانّه لا يكون الّا عن غضبك و انتقامك و سخطك و هذا ما لا تقوم له السموات و الارض الدعاء )