ناقة صالح و فصيلها بالفضل عند اللَّه الّا دونى )
ديگر حضرت ابا عبد اللَّه عليه السّلام در مورد شهادت طفل رضيعش عرض مىكند
( يا ربّ لا يكون اهون اليك من فصيل )
سوم حضرت هادى عليه السّلام روزى كه متوكل ( لع ) آن حضرت را در ركاب خود پياده ميبرد فرمود شصت پاى من نزد خدا افضل از ناقه صالح است و سه روز بيشتر متوكل زنده نبود پسرش او را كشت و بدرك و اصل شد .
[ سوره الأعراف ( 7 ) : آيه 79 ]
فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَ قالَ يا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسالَةَ رَبِّي وَ نَصَحْتُ لَكُمْ وَ لكِنْ لا تُحِبُّونَ النَّاصِحِينَ ( 79 )
پس رو برگردانيد حضرت صالح از قوم و اعراض نمود و فرمود اى قوم من هراينه بتحقيق ابلاغ كردم بشما رسالت پروردگار خود را و شما را نصيحت كردم و لكن شما دوست نميداريد نصيحت كنندگان را .
اشكال - فاء
فَتَوَلَّى عَنْهُمْ
فاء تفريع است يعنى پس از هلاكت قوم و اعراض و تخاطب با قوم معنى ندارد پس از هلاكت .
جواب - اولا حضرت صالح با مؤمنين قبل از نزول صيحه از ميان قوم خارج شدند چنانچه در سوره هود ميفرمايد
فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا صالِحاً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ بِرَحْمَةٍ مِنَّا وَ مِنْ خِزْيِ يَوْمِئِذٍ إِنَّ رَبَّكَ هُوَ الْقَوِيُّ الْعَزِيزُ وَ أَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ
آيه 69 و 70 ، و از اين دو آيه استفاده مىشود كه نجات حضرت صالح و مؤمنين بعد از مجيئى امر الهى بوده كه نزول بلاء باشد و صيحه بعد از نجات بوده و اين به اين نحو مىشود كه در آيه قبل بيان شد كه حضرت صالح خبر داد و فرمود
تَمَتَّعُوا فِي دارِكُمْ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ
به اينكه روز اول صورتها زرد شد و روز دوم قرمز شد و روز سوم سياه و در شب چهارم صيحه آمد ، همان روز اول كه رنگها زرد شد آثار بلاء ظاهر شد و آن موقع صالح و مؤمنين خارج شدند