[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 36 ]
وَ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً وَ بِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ الْجارِ ذِي الْقُرْبى وَ الْجارِ الْجُنُبِ وَ الصَّاحِبِ بِالْجَنْبِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ وَ ما مَلَكَتْ أَيْمانُكُمْ إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ مُخْتالاً فَخُوراً ( 36 )
و عبادت كنيد خدا را و چيزى را شريك در عبادت او نكنيد و احسان كنيد به پدر و مادر و بخويشاوندان و يتيمان مردم و به فقراء و بهمسايه چه از خويشان باشند يا اجنبى باشند و بهم سفريها و به اين سبيلها و كسانى كه در ملكيت شما باشند مثل عبيد و اماء يا در تحت اختيار شما باشند مثل اهل و عيال محققا خدا دوست نميدارد متكبر معجب افتخار كننده را .
اين آيه شريفه يكى از جوامع آيات است مشتمل بر اوامر اعتقادى ، اخلاقى دستورات احكامى ، مواعظ و نصايح است .
وَ اعْبُدُوا اللَّهَ
عبادت بندگيست و حقيقت عبوديت اينست كه خود را بنده او بداند و از تحت فرمان او بيرون نرود و خودسرانه عملى انجام ندهد و اين بالاترين مقام است براى بشر ، در تشهد مىگويى ( اشهد ان محمدا عبده و رسوله ) و از مناجات حضرت امير عليه السّلام است
الهى كفانى فخرا ان تكون لى ربا و كفانى عزا ان اكون لك عبدا
و عبوديت مطلقه خاص محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و آل او عليهم السلام است كه آنها از تحت فرمان او بيرون نرفتند و قدمى بر مخالفت او برنداشتند و جز رضاى او نخواستند .
وَ لا تُشْرِكُوا بِهِ شَيْئاً
مراد شرك در عبادت است از پرستش بت و آتش و خورشيد و بقر و عجل و كواكب و ملائكه و جن و انبياء و اولياء و غير اينها حتى عمل عبادت را از روى هواى نفس يا جهت منافع شخصيه دنيويه انجام ندهد فقط