[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 147 ]
ما يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِكُمْ إِنْ شَكَرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ وَ كانَ اللَّهُ شاكِراً عَلِيماً ( 147 )
چه مىكند خداوند به عذاب شما اگر شاكر شديد و ايمان آورديد و حال آنكه خدا جزاء شكر را ميدهد و علم بايمان شما دارد .
ما يَفْعَلُ اللَّهُ بِعَذابِكُمْ
اشاره به اينكه عذاب كسى كه منافق بوده سپس ايمان آورده بر خداوند نفعى ندارد و در ترك عذاب ضررى به او متوجه نميشود چون غنى بالذات است و محل عوارض واقع نميشود بلكه عذاب دائر مدار استحقاق است و مفروض اينست كه مؤمن شده ديگر استحقاق عذاب ندارد زيرا
( الاسلام يجب ما قبله )
بلكه مستحق مثوبات مىشود از دو جهت يكى از جهت شكر نعمت ايمان و اتيان بوظائف دين چنانچه ميفرمايد
وَ سَنَجْزِي الشَّاكِرِينَ
آل عمران 145 ، و ديگر از جهت ايمان و وعدههاى بسيار كه در آيات باهل ايمان داده شده و لذا ميفرمايد
إِنْ شَكَرْتُمْ وَ آمَنْتُمْ
كه رفع عذاب منوط به اين دو امر است چنانچه مثوبات هم دائر مدار اين دو امر است .
وَ كانَ اللَّهُ شاكِراً عَلِيماً
بمنزله علت است و معناى شاكر نه اينست كه كسى نعمتى به خدا داده باشد تا او شكر نعمت كند
لا تَمُنُّوا عَلَيَّ إِسْلامَكُمْ بَلِ اللَّهُ يَمُنُّ عَلَيْكُمْ أَنْ هَداكُمْ لِلْإِيمانِ
حجرات آيه 17 ، بلكه مراد اينست كه جزاى وافر عنايت ميفرمايد بشاكر . و ( عليما ) يعنى از باطن شما خبر دارد .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 148 ]
لا يُحِبُّ اللَّهُ الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ إِلاَّ مَنْ ظُلِمَ وَ كانَ اللَّهُ سَمِيعاً عَلِيماً ( 148 )
دوست نميدارد خدا كلام بد را اظهار كردن مگر كسانى كه ظلم شده باشد به آنها و هست خدا شنواى دانا .
لا يُحِبُّ اللَّهُ
عدم دوستى خدا اشاره بمبغوضيت و حرمة است
الْجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ الْقَوْلِ
كلام بد عبارت از غيبت و بدگويى شخص است چه بعنوان غيبت باشد