هيچگونه معصيتى نه كبيره و نه صغيره از آنها صادر نميشود بلكه چون بنده بهر مقامى برسد بايد خود را در پيشگاه احديت كوچك و ذليل و مقصر در انجام عبادت آن طوريكه سزاوار حق است بداند و از اينجهت تقاضاى قبول توبه كند چنانچه منسوب بنبى صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است كه در مقام مناجات عرض مىكند «
ما عرفناك حق معرفتك و ما عبدناك حق عبادتك
» و آيات شريفه قرآن و ادعيه وارده از ائمه طاهرين مشحون از اين نوع عبارات است .
إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
تواب يعنى بسيار توبه پذيرنده و به صيغه مبالغه ذكر شده براى اينكه دلالت بر كثرت قبولى توبه نمايد كه هر چند معصيت بزرگ و بسيار باشد باز اگر بسوى خدا بازگشت شود توبه او پذيرفته مىشود زيرا مغفرت حق اعظم از آنست و معنى رحيم در ذيل تفسير بسمله گذشت .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 129 ]
رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ ( 129 )
( پروردگار ما پيغمبرى از ايشان در ميانشان برانگيزان كه آيات تو را بر آنان بخواند و كتاب به آنان بياموزد و آنان را تزكيه كند همانا تو البته غالب و دانايى ) « ربنا » اين قسمت تتمه دعاء ابراهيم و اسمعيل است درباره ذريه مسلمة كه ذكر شد و مراد از رسول پيغمبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم محمد بن عبد اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم است چون از ذريه ابراهيم و اسمعيل پيغمبرى جز او نبوده و انبياء بنى اسرائيل از ذريه اسحق و يعقوب بودهاند و لذا در حديث از آن حضرت وارد شده چنانچه در