بعبادت اصنام در آن نيست .
و گفتهاند : « ذكر من قبلى » ، يعنى : توريت و انجيل . و در آن ذكر اباحت بتپرستى نيست . « 1 »
قوله :
« أَمِ اتَّخَذُوا » .
گفتهاند : تقدير آيت چنين است :
« أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً » .
تكرار ساذج « 2 » نيست ، بلك اول قياس راست و ثانى تقليد را . پيش ازين فرموذ :
« أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِنَ الْأَرْضِ هُمْ يُنْشِرُونَ » .
« 3 »
يا گرفتهاند بتانرا در زمين بخذاييى ؟ ايشان مرده زنده مىتوانند كرد ؟
يعنى : حيوة و موت بامر خذاي - تعالى - است .
« من الارض » صفة الهة است .
و گفتهاند : تقدير آيت چنين است :
« ام اتخذوا آلهة هم ينشرون من الأرض الموتى » :
يا مىيابند آلهه كه زنده مىگردانيذ در زمين مردگانرا كه فراگيرند ايشانرا بخداييى ؟
اين قياس است كه بيان كرديم .
« ام اتخذوا » دوم تقليد است ؛ يعنى : در كتب خذاى - تعالى - امر باتخاذ الهه يافتند تا ايشانرا بخذاييى گرفتند .
و « برهان » ، قولي واضح بوذ ؛ يعنى : روشن .
و گفتهاند : « ذكر من معى » ؛ يعنى : خبر آنانك با مناند و در عصر مناند .
هامش
( 1 ) - تبيان 7 / 239 - 240 ، مجمع 7 / 44 .
( 2 ) - ساذج : ساده .
( 3 ) - انبياء / 21 .