منع اضافت كردهاند .
و بعضى بر آناند كه « ما » شرط راست ، و بر شرط دخول يافته است . « 1 »
و آنكس كه بر « ايا » وقف مىكند ، معنى « إن » مىنهذ ، كه خذايرا به اين دو لفظ خواندن جايز است . بعد از آن استيناف كرد و گفت :
« ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى »
، زيرا كه جميع اسما وي مدح و ثناء .
[ وَ لا ] تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها .
بخارى و مسلم از ابن عباس روايت مىكنند كه : اين آيت به مكه منزل شذ .
و رسول در مكه مخفى بوذ . و قريش چون قران مىشنيذند ، قرانرا و آن را كه قران فرستاده است دشنام مىداذند ، و آن را كه قران آورده است . خذاى - تعالى - آيت فرستاذ . « 2 »
وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها :
قران بلند مخوان ، تا مشركان نشنوند و سبّ قران نكنند . و پنهان مدار از اصحاب خوذ كه بشنوند .
وَ ابْتَغِ بَيْنَ ذلِكَ سَبِيلًا :
گفته : نماز آشكارا مكن ، بلك پنهان كن . و اين وجه دور است .
مراد آنست [ 95 - پ ] كه : قران در نماز بجهر مخوان و بسرّ مخوان ، ميان جهر و سرّ خوان .
« مخافتت » ، اسرار بوذ . و « خفوت » ، فروگرفتن آواز باشد .
وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ :
هامش
( 1 ) - مجمع همان صفحه .
( 2 ) - مجمع 3 / 446 ، ابو الفتوح رازى 3 / 394 .