و در آيتى ديگر مىفرمايذ :
« لِيَمِيزَ اللَّهُ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ » ؛
« 1 »
يعنى : خذاى - عز و جلّ - پاك و پليد از هم جدا كرده است .
و در آيتى ديگر ، نظير اين فرموذ :
« وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَباتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَ الَّذِي خَبُثَ لا يَخْرُجُ إِلَّا نَكِداً » ؛
« 2 »
يعنى : هر زمين كه پاك و بيعيب است ، بفرمان خذاى - تعالى - نبات نيكو از آن بيرون آيذ . و هر زمين كه پليذ و پرعيب بوذ ، الا خار و خسك از آن بيرون نيايد .
و اين بطريق تمثيل مىفرمايذ . و حقيقت آنست كه هر نفس كه پاك بوذ ، ازو جز علم و طاعت صادر نشوذ . و هر نفس كه پليذ بوذ ، ازو جز خار معصيت و خسك اذيت ظاهر نگردذ .
و حقيقت آيت
« لا يَسْتَوِي الْخَبِيثُ وَ الطَّيِّبُ »
اقتضا مىكند آن كه اشارت با نفوس بشريتست ؛ يعنى : نفسهاى پاك مؤمن ، موقن ، عالم بر طاعت ، در منزلت و در جهت و مكانت ، با نفسهاء پليذ كافر و منافق ، جاهل بر « 3 » معصيت برابر نيست .
بارى - تعالى - درين آيت بيان پاكان و پليذان مىفرمايد : « خبيث » اشارت با عداي آل محمد است . و « طيب » اشارت باهل بيت اوست ، « 4 »
هامش
( 1 ) - انفال / 38 .
( 2 ) - اعراف / 58 .
( 3 ) - اين كلمه در اصل نسخه چنين است و شايد مراد از آن « پر » باشد .
( 4 ) - امام حسن مجتبى عليه السلام در احتجاج خود در مجلس معاويه ، با اشاره به -