كُلُّ الطَّعامِ ؛
يعنى : هر مطعومي ،
كانَ حِلًّا :
كه بود حلال ،
و « طعام » ، مصدر است كه واقع است بموقع مفعول ؛ يعنى : در محل مفعول افتاده است . و « حلال » مشتق است از « حلّ عقد » ؛ يعنى : از گشاذن گره . « 1 »
لِبَنِي إِسْرائِيلَ :
مر فرزندان يعقوب را .
إِلَّا ما حَرَّمَ إِسْرائِيلُ ؛
يعنى : جز آنك حرام كرد يعقوب ،
عَلى نَفْسِهِ مِنْ قَبْلِ أَنْ تُنَزَّلَ التَّوْراةُ .
بر نفس خوذ ، پيش از آنك توريت فروفرستادند .
گفتهاند كه : آنچه يعقوب - عليه السلم - بر خود حرام كرده بوذ ، رگ بوذ كه در گوشت باشد . و اين معنى بغايت درست است . « 2 »
و از رسول - صلى اللّه عليه [ و آله ] و سلم - روايت كردهانذ كه :
« گوشت شتر و شير شتر بوذ . » « 3 »
هامش
( 1 ) - صحاح : « حلل » .
( 2 ) - طبرى 7 / 12 رقم 7408 و 7411 ، رازى 3 / 108 .
( 3 ) - طبرى 7 / 13 رقم 7415 - 7419 . در نور الثقلين 1 / 364 رقم 240 ، به نقل از -