قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ :
بگو اى محمد ! در خمر خوردن و قمار باختن ، گناهي بزرگست . و سبب منفعت مردم است ؛
يعنى : تجارت بذان كردن ، و قوّت يافتن از آن ، و دفع غم ، اين منافع خمرست .
اما منافع قمار باختن : عرب را رسم آن بوذي كه شترى بكشتندى و آن را به چند قسم كردندى ، و بر آن قمار باختندى ، و آن را « إقداح » گفتندى ، و آن بعدد اجزاى شتر مذبوح بوذى . و در اين بحثى درازست ، و آن ياذ كردن درين معرض لايق نيست . غرض آنست كه منافع قمار آن بوذ كه شتر پاره كرده را بمحتاجان داذندي . و ازين جهت ، هركس را كه قمار قداح نباختى ، هجو كردندى .
وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ ؛
يعنى : آنچه حاصل شوذ بسبب خمر و قمار ، از عداوة [ و ] زوال عقل و حمل بر ارتكاب فواحش و غير آن .
مِنْ نَفْعِهِما ؛
يعنى : مغرور مشويد بمنفعت آن ، كه مضرّت و گناهش بيشتر از آنست .