مومنانايم . « 1 »
زجّاج گويذ : اين آيت ، آنگاه منزل شد كه جهوذان گفتند :
« لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كانَ هُوداً أَوْ نَصارى »
« 2 »
و
« نَحْنُ أَبْناءُ اللَّهِ وَ أَحِبَّاؤُهُ »
« 3 »
يعنى : اگر راست مىگويند كه در بهشت نروذ الّا آنك جهوذ يا ترسا بوذ « 4 » ، پس هركس كه علم او قاطع بود ، بدانك او بهشتى بوذ . پس هركس كه باشد ، بايذ كه آخرت بر دنيا اختيار كنذ . « 5 »
وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً
و ايشان هرگز تمناى مرگ نكنند .
بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ *
به آنچه پيش فرستاذهاند از اعمال بذ .
ابن عيسى گويذ : يعنى به آنچه ايشانرا محقّق بوذ كه محمّد - صلى اللّه عليه و
هامش
( 1 ) - تفسير طبرى 2 / 363 و 366 رقم 1567 تا 1570 و 1577 .
اين ، كلام ابن عباس است .
فخر رازى مىگويد اين امرى است كه معلق است بر يك شرط مفقود كه صادق بودن آنها باشد و حال آنكه اينها درغگو هستند پس آرزو كردن موت از يهود صادر نمىشود زيرا درغگو هستند . تفسير كبير رازى 2 / 207 .
( 2 ) - بقره / 111 .
( 3 ) - مائده / 18 .
( 4 ) - كشف 1 / 284
( 5 ) - تفسير طبرى 2 / 364 رقم 1571 ، 1572 ، 1573 : اقوال ابى العاليه ، قتاده و ربيع