و آنها كه با تواند از مؤمنان ؛
وَ لا تَطْغَوْا
و مگذريت از حدّ راستى و راه راست
إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
چه وى خداى بدانچه مىكنيت بيناست . ( 112 )
وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا
و مگراييت به سوى ظالمان
فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ
چه بسوزدتان آتش سوزان ،
وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِياءَ
و نبود « 1 » شما را جز خداى تعالى دوستان كه عذاب را دفع كنند [ گان ] « 2 » ،
ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ
باز كسى نصرت نكندتان . ( 113 )
وَ أَقِمِ الصَّلاةَ طَرَفَيِ النَّهارِ وَ زُلَفاً مِنَ اللَّيْلِ
و بر پاى دار نماز را به فرمان رب ، در كرانههاى روز و ساعتهاى شب ،
إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ
چه طاعتها ببرند گناهان را ،
ذلِكَ ذِكْرى لِلذَّاكِرِينَ
اين پندى است مر پند پذيرندگان را .
( 114 )
وَ اصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ
و شكيبايى كن چه خداى تعالى دوست دارد نكوكاران را ، و ضايع نكند ثواب كردارشان را « 3 » . ( 115 )
فَلَوْ لا كانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسادِ فِي الْأَرْضِ
چرا نبودند از قرنهاى پيشين ، خداوندان خرد و خير و دين ، « 4 » كه بازداشتندى بدان را از تباهى كردن در زمين ؛
إِلَّا قَلِيلًا مِمَّنْ أَنْجَيْنا مِنْهُمْ
و نبودند بدينسان « 5 » مگر اندكى از آن « 6 » پيامبران و مؤمنان ، كه برهانيديمشان
وَ اتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا ما أُتْرِفُوا فِيهِ
و به دم راندن نهمتها و خوردن نعمتها رفتند ظالمان
وَ كانُوا مُجْرِمِينَ
و بودند مشركان و از حد درگذرندگان . ( 116 )
هامش
( 1 ) - ن : و نبوند .
( 2 ) - ن : عذاب دفعكنندگان .
( 3 ) - ن و ت : و شكيبائى كن چه خداى عز و جل ضايع نكند ثواب نيكوكاران را .
( 4 ) - ن : « دين » ندارد .
( 5 ) - ن : برين سان .
( 6 ) - ن : « آن » ندارد .