از آنج ستمكاران مىكنند
إِنَّما يُؤَخِّرُهُمْ
كه او ايشانرا مىبازدارد روزى را كه جشمها در آن روز در بالاى هسكذ [ 254 ] و شژه ماند مهطعين شتابندكان مقنعى
رُؤُسِهِمْ
زنخها بر برنهاذه و سرها در بيش هيج برنيارند
لا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ
و نكرستن ايشان از آن جائى كه مىنكرند با ايشان نيايد و دلهاء ايشان از خرد و شكيبائى تهى
وَ أَنْذِرِ النَّاسَ
و بترسان مردمانرا از روزى كه عذاب بايشان آيذ يعنى مرك * ناكورفيدكان كويند خذاوند ما با بسدار ما را با درنكى و هنكامى نزديك تا باسخ كنيم توحيد خواندن ترا و بىبريم رسولان ترا ايذر قول مضمر است يعنى فيقال لهم ا و لم تكونوا اقسمتم ايشانرا كويند نمىسوكندان خورديذ بيش فاكى شما را از مركى بزندكانى كشتن نيست و مىكفتيد و آن آنست كه كفت و اقسموا باللّه جهد ايمانهم لا يبعث اللّه من يموت *
[ سوره إبراهيم ( 14 ) : آيه 45 ]
وَ سَكَنْتُمْ فِي مَساكِنِ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ وَ تَبَيَّنَ لَكُمْ كَيْفَ فَعَلْنا بِهِمْ وَ ضَرَبْنا لَكُمُ الْأَمْثالَ ( 45 )
و در نشستكاههاء ستمكاران بر خويشتن نشستيذ و بيذا شده شما را كه با ايشان جه كرديم و شما را بايشان مثلها زذيم و در ايشان عبرتها نموديم
[ سوره إبراهيم ( 14 ) : آيات 46 تا 47 ]
وَ قَدْ مَكَرُوا مَكْرَهُمْ وَ عِنْدَ اللَّهِ مَكْرُهُمْ وَ إِنْ كانَ مَكْرُهُمْ لِتَزُولَ مِنْهُ الْجِبالُ ( 46 ) فَلا تَحْسَبَنَّ اللَّهَ مُخْلِفَ وَعْدِهِ رُسُلَهُ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ ذُو انتِقامٍ ( 47 )
جهدوا للخلود جهدهم و كادوا الرّسل كيدهم و همه كوششها بكوشيذند و توان ايشان اللّه داشت و ايشان توان اللّه نداشت
وَ إِنْ كانَ مَكْرُهُمْ
و نبوذ كوشش ايشان مكر آن را تا كوه جنبذ آن را از جاى * لتزول كامستيذ كوه كه آن را از جاى بجنبيذيذ يقال ذلك صعود نمرود فى التّابوت على النّسور قبل السّماء فلا تحسبنّ بس مبندار كه اللّه كژ كنندهء بذيس رسولان خويش است در نصرت كه اللّه تابنده است با هر كابنده و از دشمنان كين ستاننده