ندارند كه درياوند ؛
« . . . وَ إِنْ يَظْهَرُوا عَلَيْكُمْ . . . »
« 1 » : كه ار بر شما قادر شوند و دست ياوند .
10 . « وى » جاى « بى » :
خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّيهِمْ بِها . . . »
« 2 »
11 . « ب » جاى « و » :
« وَ نادى نُوحٌ رَبَّهُ . . . »
« 3 » : آباز داد خداوند خويش ؛
« . . . ثُمَّ أَذَّنَ مُؤَذِّنٌ . . . »
« 4 »
12 . « ك » جاى « غ » : و شما را روزى داد از خوشهاى روزى خويش و باكهاء آن و اين نخل قراى مدينه است .
13 . آوردن « مى » بر سر افعال :
« يَتَوارى مِنَ الْقَوْمِ . . . »
« 5 » : از ديدار مردم مى باز شود ؛
« أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ . . . »
« 6 »
14 . آوردن « مى » بر سر اسم به جاى آوردن آن بر فعل ( فعلهاى مركّب ) :
« . . . وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ . . . »
« 7 » : و ايشان كه زر و سيم مىكنج نهند .
15 . آوردن « يذ » در آخر فعلهاى شرطى متصل به ضمير :
« وَ لَوْ أَرادُوا الْخُرُوجَ . . . »
« 8 » و اربشت خواستند كه بغزات بيرون آيندند با تو بيش از آنكه عذر مىكوينديذ آمذنديذ و غزات را ساز ساخته بوذنديذ ؛
« لَوْ خَرَجُوا فِيكُمْ ما زادُوكُمْ إِلَّا خَبالًا . . . »
« 9 » : ار بيرون آمذنديذ . . . نيفزوذنديد شما را مكر تباهى .
16 . آوردن « ب » بر سر افعالى كه با « نون نفى » شروع مىشوند :
« . . . وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ . . . »
« 10 » : انيز بنه ديده . . . بنه مىبينند . . . از پى شما بنيايند ؛
« قاتِلُوا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ لا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ . . . »
« 11 » : كشتن كنيذ با ايشان كه بنه كورفند بيكتاى خذا و نه بروز رستاخيز .
17 . نفى افعال با أدات « بنه » :
« . . . فَلَنْ أَبْرَحَ الْأَرْضَ . . . »
« 12 » : بارى از زمين مصر بنه جنبم ؛ بنه كورفيدند ؛ بنمىكورفند به او .
هامش
( 1 ) . توبه / 8 .
( 2 ) . توبه / 103 .
( 3 ) . هود / 45 .
( 4 ) . يوسف / 70 .
( 5 ) . نحل / 59 .
( 6 ) . توبه / 19 .
( 7 ) . توبه / 34 .
( 8 ) . توبه / 46 .
( 9 ) . توبه / 47 .
( 10 ) . آل عمران / 142 و . . .
( 11 ) . توبه / 29 .
( 12 ) . يوسف / 80 .