[ سوره التوبة ( 9 ) : آيه 127 ]
وَ إِذا ما أُنْزِلَتْ سُورَةٌ نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ هَلْ يَراكُمْ مِنْ أَحَدٍ ثُمَّ انْصَرَفُوا صَرَفَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لا يَفْقَهُونَ ( 127 )
و آنكه كه سورهء فروفرستاذه آمذيذ
نَظَرَ بَعْضُهُمْ إِلى بَعْضٍ
با يكديكر نكرستنديد و در يكديكر نموذنديذ
هَلْ يَراكُمْ مِنْ أَحَدٍ
يعنى من المؤمنين هيجكس شما را ديذ و آن آن بوذ كه ايشان ( مىآمدند به مسجد مصطفى صلى اللّه عليه و سلّم * ) بمجلس مصطفى عليه السّلام مىآمذند بنيوشد قرآن و بركنده نشستنديذ جنان فرا نموذنديذ سر فرو داشته از بس مردمان وانيز [ كذا ] خواستنديذ كه آنكه كه از غزاة بازنشستنديذ جنان فرانموذنديذ كه ما از فرمان خبر نداشتيم خويشتن در مجلس مصطفى صلّى اللّه عليه و سلّم بوشيذه داشتنديذ تا آن را عذر ساختنديذ و خويشتن از فرمان بغزات ناآكاه شمردنديذ جون از طاعت بركشتند اللّه دل ايشان از ايمان بركردانيذ بآنج كروهىاند كه زيركى دل نيست ايشانرا كه حقّ درنمىياوند
[ سوره التوبة ( 9 ) : آيات 128 تا 129 ]
لَقَدْ جاءَكُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِكُمْ عَزِيزٌ عَلَيْهِ ما عَنِتُّمْ حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ بِالْمُؤْمِنِينَ رَؤُفٌ رَحِيمٌ ( 128 ) فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ ( 129 )
اين تهنيت است و الزام حجت آمذ بشما بيغامبر هم از شما آدمى و عربى
مِنْ أَنْفُسِكُمْ
بفتح الفاء از كراميتر و كرانمايهتر شما *
عَزِيزٌ عَلَيْهِ
يعنى شديد عليه
ما عَنِتُّمْ
العنت الوقوع فى الهلكة او الاشراف عليها عنت نيست شذن بوذ يا سخت درماندن ، سخت آيد بر او آن جيز كه شما در خطر تباهى افتيذ از آن *
حَرِيصٌ عَلَيْكُمْ
سخت خواهنده است كه شما بر