مسأله 2539 - اگر زنى كسى را وكيل كند كه مهر او را به شوهرش ببخشد و شوهر همان كس را وكيل كند كه زن را طلاق دهد ، چنانچه مثلًا اسم شوهر محمد و اسم زن فاطمه باشد وكيل صيغهء طلاق را اين طور مىخواند : ( عَنْ مُوَكّلَتِي فاطِمَةَ بَذَلْتُ مَهْرَها لِمُوَكّلي مُحَمَّدٍ لِيَخْلَعَها عَلَيْهِ ) بعد مىگويد : ( قَبِلْتُ البَذْلَ عَنْ قِبَلِ مُوَكّلِي هكَذا ) و پس از آن بدون فاصله مىگويد : ( زَوْجَةُ مُوَكّلِي خَلَعْتُها عَلي ما بَذَلَتْ هِيَ طالِقٌ ) و مخفى نماند كه بذل در صيغهء طلاق خلع منجز است و طلاق خلع شرط در ضمن بذل است بنابراين اگر مرد به شرط عمل نكرد زن هم در بذل مىتواند رجوع كند . و اگر زنى كسى را وكيل كند كه غير از مهر چيز ديگرى را به شوهر او ببخشد كه او را طلاق دهد ، وكيل بايد به جاى كلمه ( مَهْرَها ) آن چيز را بگويد مثلًا اگر صد تومان پول داده بگويد : ( بَذَلَتْ مِأَةَ تُومان ) .
طلاق مبارات
مسأله 2540 - فرق طلاق خلع و مبارات در سه چيز است :
اول - آنكه در مبارات بايد كراهت ادامهء زندگى زناشويى از طرف زن و مرد هر دو باشد و در طلاق خلع بايد كراهت از طرف زن باشد .
دوم - اينكه در طلاق مبارات مرد بيشتر از مهرى كه داده است نمىتواند بگيرد و در طلاق خلع اگر بيشتر يا كمتر باشد اشكال ندارد .
سوم - اينكه گفتن جمله ( هِيَ طالِقٌ ) بعد از صيغه بذل و مبارات در طلاق مبارات واجب است ولى در طلاق خلع گفتن آن بعد از صيغه بذل و خلع بنابر احتياط ، واجب است و بعضى گفتن آن را احتياط مستحب دانستهاند .
مسأله 2541 - اگر شوهر بخواهد صيغهء مبارات را بخواند چنانچه مثلًا اسم زن فاطمه باشد ، بايد بگويد : ( بارَأْتُ زَوْجَتِي فاطِمَةَ عَلي مَهْرِها فَهِيَ طالِقٌ ) ( يعنى جدا و منفصل شدم من و زوجهام فاطمه در مقابل مهر او پس او رها است ) و اگر چيز ديگرى