مسأله 1887 - اگر شك كند كه آبيارى با آب باران و آب دلو به يك اندازه بوده يا آب باران غلبه داشته ، مىتواند از نصف آن ده يك و از نصف ديگر آن بيست يك بدهد و نيز اگر شك كند كه هر دو به يك اندازه بوده ، يا آبيارى با دلو غلبه داشته مىتواند زكات تمام آن را بيست يك بدهد .
مسأله 1888 - اگر گندم و جو و خرما و انگور با آب باران و نهر مشروب شود و به آب دلو و مانند آن محتاج نباشد ولى با آب دلو هم آبيارى شود ، و آب دلو به زياد شدن محصول كمك نكند ، زكات آن ده يك است و اگر با دلو و مانند آن آبيارى شود و به آب نهر و باران محتاج نباشد ولى با آب نهر و باران هم مشروب شود و آنها به زياد شدن محصول كمك نكنند ، زكات آن بيست يك است .
مسأله 1889 - اگر زراعتى را با دلو و مانند آن آبيارى كنند و در زمينى كه پهلوى آن است زراعتى كنند كه از رطوبت آن زمين استفاده نمايد و محتاج به آبيارى نشود ، زكات زراعتى كه با دلو آبيارى شده ، بيست يك و زكات زراعتى كه پهلوى آن است ، ده يك مىباشد .
مسأله 1890 - مخارجى را كه براى گندم و جو و خرما و انگور كرده است حتى مقدارى از قيمت اسباب و لباس را كه بواسطهء زراعت كم شده مىتواند از حاصل كسر كند و چنانچه باقيماندهء آن به 288 من ، 45 مثقال كم برسد ، بايد زكات آن را بدهد .
مسأله 1891 - تخمى را كه به مصرف زراعت رسانده ، اگر از خودش باشد به مقدار وزن آن مىتواند از حاصل كسر كند و اگر خريده باشد ، مىتواند قيمتى را كه براى خريد آن داده جزء مخارج حساب نمايد .
مسأله 1892 - اگر زمين و اسباب زراعت يا يكى از اين دو ملك خود او باشد ، نبايد كرايه آنها را جزء مخارج حساب كند . و نيز براى كارهايى كه خودش كرده يا ديگرى بىاجرت انجام داده ، چيزى از حاصل ، كسر نمىشود .
رساله عمليه هداية المتقين (به انضمام رساله مضاربه و مسائل ديگر روز) (فارسى) — صفحة 333
مساهمون: الشيخ محمد على إسماعيل پور القمشهاى
ص٣٣٣