مسأله 1715 - اگر به واسطه مرضى روزه ماه رمضان را نگيرد و بعد از رمضان مرض او بر طرف شود ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را بگيرد ، بايد روزههايى را كه نگرفته قضا نمايد و نيز اگر در ماه رمضان ، غير مرض عذر ديگرى داشته باشد و بعد از رمضان آن عذر بر طرف شود و تا رمضان سال بعد به واسطه مرض نتواند روزه بگيرد ، روزهايى را كه نگرفته بايد قضا كند .
مسأله 1716 - اگر در ماه رمضان به واسطه عذرى روزه نگيرد و بعد از رمضان عذر او بر طرف شود و تا رمضان آينده عمداً قضاى روزه را نگيرد ، بايد روزه را قضا كند و براى هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اينها هم به فقير بدهد .
مسأله 1717 - اگر در قضاى رمضان كوتاهى كند تا وقت تنگ شود و در تنگى وقت عذرى پيدا كند بايد قضا را بگيرد و براى هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد و نيز اگر موقعى كه عذر دارد ، تصميم داشته باشد كه بعد از بر طرف شدن عذر روزههاى خود را قضا كند و پيش از آنكه قضا نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند ، بنابر احتياط واجب بايد يك مد طعام را براى هر روز بدهد و اين كفاره از او ساقط نمىشود .
مسأله 1718 - اگر مرض انسان چند سال طول بكشد بعد از آنكه خوب شد ، بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد و براى هر روز از سالهاى پيش يك مد كه تقريباً ده سير است طعام يعنى گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد .
مسأله 1719 - كسى كه بايد براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ، مىتواند كفاره چند روز را به يك فقير بدهد .
مسأله 1720 - اگر قضاى روزه رمضان را چند سال تأخير بيندازد بايد قضا را بگيرد و براى هر روز فقط يك مد طعام به فقير بدهد و طول كشيدن چند سال در تأخير سبب اضافه كفاره نمىشود .
مسأله 1721 - اگر روزه رمضان را عمداً نگيرد بايد قضاى آن را بجا آورد و براى هر روز دو ماه پىدرپى روزه بگيرد ، يا به شصت فقير طعام بدهد ، يا يك بنده آزاد كند و
رساله عمليه هداية المتقين (به انضمام رساله مضاربه و مسائل ديگر روز) (فارسى) — صفحة 305
مساهمون: الشيخ محمد على إسماعيل پور القمشهاى
ص٣٠٥