در آيهء ذيل قرآن كريم به صراحت اجازه مىفرمايند كه سرپرست يتيم مىتواند در صورت نياز ، حقّ سرپرستى خود را بردارد ولى نمىبايست زيادهروى كند .
« وَ ابْتَلُوا الْيَتامى حَتَّى إِذا بَلَغُوا النِّكاحَ فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ وَ لا تَأْكُلُوها إِسْرافاً وَ بِداراً أَنْ يَكْبَرُوا وَ مَنْ كانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَ مَنْ كانَ فَقِيراً فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ فَإِذا دَفَعْتُمْ إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ فَأَشْهِدُوا عَلَيْهِمْ وَ كَفى بِاللَّهِ حَسِيباً »
« 1 »
ازاين آيه و نظائر آن استفاده مىشود كه نگهدارى اموال ايتام در صورتى كه چيزى از طريق ارث يا هر راه ديگر به آنها رسيده است تا زمانى لازم است كه يتيم به سن بلوغ برسد . بعد از اين سن ، سرپرست وى بايستى او را بيازمايد ، اگر به بلوغ اقتصادى نيز رسيده بود ، اموالش به ميزان استعداد اقتصادى او مسترد كند .
هامش
( 1 ) - ( نساء - 6 ) ايتام را آزمايش كنيد ، وقتى كه به حدّ بلوغ رسيدند و قادر به تصرف اموال نيز شدند ، اموالشان را به آنها بازگردانيد . و قبل از آن زمان ، اموالشان را مسرفانه مخوريد . و اگر سرپرست بىنياز است ، چيزى از اموال او برندارد و آنكه نيازمند است به قدر زحمت خود و عادلانه از اموال او بردارد ، و هنگامىكه اموال ايتام را به خودشان بازمىگردانيد ، شاهد بگيريد هر چند كه خدا براى محاسبه كافى است .