مال خودش مىگرفتند و آن را جدا مىپختند و به شدّت مراقب بودند تا آن طعام با غذاى خودشان مخلوط نگردد . نيز آن غذا را در گوشهاى تنها به خودش مىخورانيدند و باقيمانده غذا را براى خودش نگه مىداشتند و اگر قابل استفادهاش نبود دور مىريختند و خود استفاده نمىكردند .
طبيعى است اين امور هم براى سرپرست خانه ايجاد مزاحمت مىنمود و هم اهل منزل را و هم يتيمى كه اينك به چشم ديگرى به وى مىنگريستند و البته فشار روانى حاصله از اين عمل براى همهء اعضاى خانواده و مخصوصاً يتيم ، يك سوى ديگر ماجرا بود .
در پى اين وقايع و در پاسخ به سؤال مؤمنين ، آيهاى نازل گشت و اين شبهه را رفع نمود تا كسى از زير بار مسئوليّت ايتام شانه خالى نكند .
« . . . وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْيَتامى قُلْ إِصْلاحٌ لَهُمْ خَيْرٌ وَ إِنْ تُخالِطُوهُمْ فَإِخْوانُكُمْ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ وَ لَوْ شاءَ اللَّهُ لَأَعْنَتَكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ »
« 1 »
برطبقاين آيه شريفه ، تنها رفتار سوء در اموال يتيم ممنوع شد . بنابراين تصرف به نيت اصلاح ، نه تنها جايز بلكه گاهى واجب مىباشد .
اين معيار از همه آيات مربوط به اموال ايتام قابل استفاده است .
« وَ لا تَقْرَبُوا مالَ الْيَتِيمِ إِلَّا بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ . . . »
« 2 »
همين تعبير در سورهء اسراء آيه 34 نيز آمده است و در آيه آغاز بحث نيز قيد ( ظلماً ) مؤيد ديگر اين مدعاست .
هامش
( 1 ) - ( بقره - 220 ) و از تو در مورد ايتام مىپرسند ، بگو : اصلاح امورشان بهتر است و اگر زندگى خود را با آنها بياميزند ، آنان برادران دينى شما محسوب مىشوند ، خدا مفسدان را از مصلحان باز مىشناسد ، اگر خدا بخواهد شما را به زحمت انداخته و دستور جدائى زندگى شما را از ايتام مىدهد كه او توانا و حكيم است .
( 2 ) - ( انعام - 152 ) به مال يتيم جز به نحو احسن نزديك نشويد .