مبارزهء منفى
منافق تا زمانى كه نفاق خود را آشكار ننموده و با قوانين اسلامى خود را هماهنگ مىكند ، حكم يكى از مسلمانان دارد .
وى همانند هر مؤمن ديگر در دنيا احترام دارد و پس از مرگ بدنش هنگام مرگ ، تشيع مىگردد ، برآن نماز گذارده مىشود ، در قبرستان مسلمانان دفن شده و مؤمنان براى وى دعا مىنمايند .
اما اگر نفاق او آشكار شد و دست به اعمالى علنى در ضديت با اسلام زد هر چند مهدورالدّم نبوده و قتل او بهواسطه ايمان زبانيش جايز نيست اما در وقت مرگ ، بايستى به شيوهاى با جنازهء او رفتار شود كه موجب عبرت ساير منافقان گردد .
بنابر آنچه كه از مطالعات تاريخى سالهاى آغاز اسلام و نيز بررسى سبب نزول برخى آيات قرآن بر مىآيد ، پيامبر اجازه تعدى به هيچكدام از منافقان را نمىداد و اگر يكى از آنان از دنيا مىرفت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بر او نماز مىخواند و بر قبر وى مىايستاد .
اما با نزول آيهء ذيل وضعيت دگرگون شد .
« وَ لا تُصَلِّ عَلى أَحَدٍ مِنْهُمْ ماتَ أَبَداً وَ لا تَقُمْ عَلى قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ ماتُوا وَ هُمْ فاسِقُونَ »
« 1 »
بعد از نزول اين آيه ، منافقانى كه پردهء خويش را دريده و كفر باطنى خود را آشكار ساختند ، عملًا از دايرهء مسلمانان خارج شدند . بنابراين آيه شريفه ، مسلمانان حقّ نماز بر مردهء آنها و دعا و استغفار برايشان ندارند .
هامش
( 1 ) - ( توبه - 84 ) بر هيچكدام از منافقان بعد از مرگشان نماز مخوان و بر كنار قبر آنها براى دعا و طلب آمرزش نايست ، چرا كه آنها به خدا و رسولش كافر شدند و در حال فسق از دنيا رفتند .