و يا خود را از مكر و غضب خداوند مأمون مىداند و مصون مىشمرد .
قال الصادق عليه السلام :
« الْاصْرارُ امْنٌ وَلا يَأمَنُ مَكْرَ اللَّهِ الَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ » « 1 »
يكى از اوصاف پرهيزكاران در آيه شريفهاى كه در آغاز بحث گذشت ، اصرار نورزيدن بر گناه است . چرا كه هرچند انسان مرتكب لغزشهائى در طول حيات خود شود ، اگر از آنها استغفار نمايد و در پى آنها نباشد ، تقواى وى حفظ شده است .
« امالى صدوق » در ذيل آيه شريفه آورده است كه امام صادق عليه السلام فرمودند : وقتى اين آيه نازل شد ، و گنهكاران را به آمرزش مژده داد ، ابليس به سختى ناراحت شد .
وى تمام ياران خود را فرا خواند و راه چاره خواست ، هر كدام چيزى گفتند : و راهى براى خنثى نمودن تأثير والاى آيه برشمردند امّا ابليس نمىپذيرفت ، شيطانى به نام « وسواس خناس » گفت : من انسانها را با آرزوها و وعدهها آلوده مىكنم و هنگام گناه ياد خدا را از ذهن آنها مىبرم . ابليس گفت : چاره همين است و اين مأموريت تا پايان دنيا به وى واگذار شد .
2 - كوچك شمردن گناه
دومين عاملى كه موجب كبيره شدن گناه مىشود كوچك دانستن معصيت است . معصيت هر چند كه بر طبق تقسيمات گناهان كبيره و صغيره ، از گناهان كوچك محسوب شود ولى از اين جهت كه در مقابل ربّ جليل صورت مىپذيرد ، اطلاق صغيره بر آن صحيح نيست . بنابراين مىبايست گناه را در هر حدى كه باشد بزرگ دانست و اعمال حسنه را كوچك شمرد كه اين خود پلهء اوّل در مسير ترقى و تكامل روحانى انسان است .
هامش
( 1 ) - اصرار بر گناه ايمنى از مكر خداوند است و كسى جز زيانكاران ايمن از مكر خداوند نيست . ( بحارالانوار - جلد 78 - صفحه 209 ) .