الْبَياتَ مَنْ عَمِلَ السَّيِّئاتِ » « 1 »
خندهء دنداننما براى گنهكارى كه معصيتهاى بسيارى را مرتكب شده است و كنار رفتن گوشهاى از پوشش آنها ، در رسوائى او نزد خاص و عام كافى است ، بىمورد است . آخر او چه تضمينى دارد كه روز و شب را با خنده بگذراند و خويشتن را ايمن از آن رسوائى بداند ؟
قرآن كريم به منافقانى كه در غزوه تبوك شركت نجستند و خيال كردند خود را از مرگ رهانيدهاند و بدين وسيله خوشحال بودند و خنده سر مىدادند ، مىفرمايد :
آنها مىبايد كمتر بخندند و بيشتر بگريند چرا كه آيندهاى شوم در انتظار آنهاست .
« فَلْيَضْحَكُوا قَليلًا وَ لْيَبْكُوا كَثيراً جَزاءً بِما كانُوا يَكْسِبُونَ » « 2 »
از آنجا كه مورد در آيات موجب تخصيص آنهانمى شود ، اين آيه خطاب به همهء كسانى است كه خطاها و لغزشها را فراموش كردهاند و مستانه بر انبساط ظاهرى كه ابليس به آنها عطا كرده پايكوبى مىكنند .
اينان اگر از آنچه در پيش دارند آگاه مىشدند ، چنين راحت تن به فرمان شيطان نمىدادند چه اينكه غفلت از ابزارهاى كارى اوست .
از آنجا كه ممكن است ، هر انسانى مورد اغواى شيطان قرار گيرد و گاه قهقههء مستانه سر دهد ، براى مصونيت از عواقب تكليفى اين رذيله ، امام باقر عليه السلام مىفرمايد : بعد از قهقهه اين دعا بر زبان آورده شود :
هامش
( 1 ) - خندهاى كه دندانها آشكار شود مكن ، با اينكه اعمال رسوا كنندهاى انجام دادهاى و آنكه خطا مرتكب شده ، از بلاى شب در امان نيست ، ممكن است اعمال زشت او آشكار شود . ( اصول كافى - جلد 2 - صفحه 664 ) .
( 2 ) - ( توبه - 82 ) آنها مىبايست كمتر بخندند و بيشتر بگريند ، اين جزاى اعمال آنانست .