امام باقر عليه السلام مىفرمايد : اين آيه در وصف اصحاب « صُفّه » نازل شد ، اينها اهل مدينه نبودند و خود را وقف خدمت به اسلام و شركت در جهاد كرده بودند . پيامبر آنان را در سكوى بلندى در بيرون مسجد كه اصطلاحاً صفّه مىگويند جا دادند و با نزول اين آيه مردم به دستگيرى از آنان ترغيب شدند .
مزد صبر بر فقر
مزد دنيوى فقراى صابر و راضى اين است كه اعمال نيك آنها هيچگاه با اعمال نيك اغنياء قابل قياس نيست و نيز ترك معصيت از جانب آنان نسبت به ترك همان معاصى بوسيله ثروتمندان بهرهاى مضاعف داشته و بسيار برتر است .
حضرت امير عليه السلام در مورد ثواب انفاق فقير و غنى مىفرمايد :
« دِرْهَمُ الْفَقيرِ ازْكى عِنْدَ اللَّهِ مِنْ دينارِ الغَنِىِّ » « 1 »
روزى رسول خدا صلى الله عليه و آله به اصحابش فرمود : كداميك از انسانها بهترند ؟ گفتند :
ثروتمندى كه حق خدا را از خود و مالش عطا كند . ( نماز و روزه بجا آورد - زكات پرداخت كند ) . پيامبر خدا فرمودند : چنين كسى خوب انسانى است اما او منظور من نبود . عرض كردند : شما بفرمائيد بهترين انسانها كيست ؟ فرمود : فقيرى كه تمام تلاش خود را انفاق مىكند . « 2 »
نيز آمده است كه عدهاى از فقراء نمايندهاى به حضور رسول خدا صلى الله عليه و آله فرستادند .
پيامبر به سفير فقراء فرمود : مرحبا به تو و به كسانى كه از سوى آنها آمدهاى . از نزد گروهى آمدهاى كه آنها را دوست دارم . سفير عرض كرد : اغنياء به بهشت مىروند ،
هامش
( 1 ) - يك درهم فقير از دينار غنى نزد خداوند پاكيزهتر است . ( غرر الحكم ) .
( 2 ) - ( جامع السعادات - جلد 2 - صفحه 88 ) .