« مَنْ شَبَّ نارَ الْفِتْنَةِ كانَ وَ قُوُداً لَها » « 1 »
بدترين فتنهها
از بدترين فتنههاى زمان پيامبر صلى الله عليه و آله فتنهء مسجد ضرار بود . منافقان چون راه به جائى نبردند ، تصميم گرفتند از طريق دين به مبارزهء با دين درآيند و با ايجاد نفاق در جامعهء اسلامى به نتيجهء مطلوب خود برسند .
جامعه تا متحد باشد شكست ناپذير است ، نشانه هاى شكست زمانى ظاهر مىشود كه اين اتحاد از بين رود و تفرقه و دودستگى جايگزين آن شود .
در هميشهء تاريخ دشمنان بشريت وقتى خواهان استعمار انسان بودهاند از شعار « تفرقه انداز و حكومت كن » استفاده كردهاند .
ساختن مسجدى در مقابل مسجد پيامبر و جمع كردن برخى انسانهاى كوتهنظر و كمبين و يا سست نهاد و ترغيب و تشويق آنها به مخالفت با دستورات رسول اكرم صلى الله عليه و آله جرقهاى براى انهدام دين در همان لحظات آغازين بود . امّا خداوند كه ارادهاش بر پرفروز كردن اين دين تعلق گرفته است ، نقشهء منافقان را برملا نمود ، و پيامبر مكرم با ويران كردن آن مسجد به همهء مردم اين نكته را تفهيم كرد كه :
« انَّمَا الْاعْمالُ بِالنِّيّاتِ » « 2 »
و با نيّت سوء حتى ساختن مسجد ، نه تنها بىاثر بلكه موجب وزر و و بال دنيوى و عذاب اخروى است .
علاوه اينكه اسلام دينى ظاهرگرا نيست ، اين دين به حقايق امور اهميت مىدهد نه ظواهر آنها . نماز ، روزه ، حج ، جهاد و ساختن مسجد اگر موافق درون نباشد
هامش
( 1 ) - هركس آتش فتنه را روشن كند و به آن دامن زند خودش هيزم آن آتش خواهد گشت . ( غررالحكم ) .
( 2 ) - پذيرش اعمال بستگى به نيّت آنها دارد . ( كنز العمال - 7272 و غررالحكم ) .