وجود داشته و اسلام آن را تائيد كرده است . بيعتهاى اهل مدينه با پيامبر اسلام و مخصوصاً بيعت رضوان كه تجديد بيعت پيامبر با مهاجرين و انصار در حديبيه بود و نيز بيعت اهل مكه كه در سورهء « ممتحنه » از آن سخنى به ميان آمده است از مشهورترين بيعتهاى صدر اسلام است .
شرط اساسى بيعت اين است كه بيعت كننده به هيچ وجه حقّ فسخ بيعت را ندارد و حتّى در صورت لزوم بايد خون خود را به پاى پيمانش بريزد ولى بيعت شده مىتواند ذمهء او را برىء كند كه در اين صورت حقّ وى بر بيعت كننده برداشته مىشود .
پرهيز از پيمان بستن
همانطوركه در معناى لغوى و اصطلاحى گذشت ، پيمان نوعى كلفت براى انسان مىآفريند و زحمتى را بر او تحميل مىنمايد ، لذا پرهيز از بستن پيمان و به اين وسيله فرار از كلفت تعهد به آن در صورت امكان ، راهى عاقلانه است .
حضرت امير عليه السلام از وعده به نوعى بندگى ياد كرده است .
« الْوَعْدُ احَدُ الرِّقَّيْنِ ، انْجازُ الْوَعْدِ احَدُ الْعِتْقَيْنِ » « 1 »
و لذا مىفرمايد : تا اطمينان به تحققّ ندارى به صرف احتمال و شك و ظن ، وعده مده .
« لاتَعِدَنَّ عِدَّةً لاتَثِقُ مِنْ نَفْسِكَ بِإنْجازِها » « 2 »
چرا كه عمل نكردن به وعده ، عواقب تكليفى به دنبال دارد .
« انَّ الْعُهُودَ قَلائِدُ فىِ الْاعْناقِ الى يَوْمِ القِيمَةِ ، فَمَنْ وَصَلَها وَصَلَهُ اللَّهُ ، وَ مَنْ نَقَضَها خَذَلَهُ
هامش
( 1 ) - وعده يكى از دو بندگى ، و وفاى به آن يكى از دو آزادگى است . ( غرر الحكم ) .
( 2 ) - وعدهاى كه يقين به وفاى آن ندارى ، مده . ( غرر الحكم ) .