جماعتى براى اقامه نماز برگزيدند ، صبحدم روز اول امام جماعت در نماز ، سوره اعلى قرائت نمود ، و چون به آيهء آخر
« صُحُفِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى »
رسيد ، دل غلام فرو ريخت ، او تصور كرد رفقايش امام جماعت را تطميع نموده و مسجد را بنام خودشان ثبت كردهاند . نماز را به سختى به پايان رسانيد و بعد از نماز خدمت امام جماعت رسيد و عرض كرد : ابراهيم و موسى و چاكر شما غلام مسجد را بنا نهاديم و . . . امام تشكرى كرد و موضوع را متوجه نشد و روز بعد در نماز همان سوره قرائت گرديد . اين بار غلام او را به صرف شام دعوت كرد ، و سفرهاى مجلل آراست و داستان ساختن مسجد را به تفصيل باز گفت . اما روز بعد همان سوره قرائت شد و اسمى از او نبود ، بار سوم به خدمت امام جماعت رسيد و او را مورد هتاكى قرار داد و گفت : با زبان خوش گفتم متوجه نشدى ، احترام كردم هالى نشدى ، چارهء تو چوب و چماق است ، مگر ابراهيم و موسى براى شما چه كردهاند كه من كوتاه آمده باشم ؟ چرا هر روز صبح نام آن دو رابه اكرام ياد مىكنى واسمى ازمن نمىبرى ؟ تازه امام جماعت موضوع را دريافت و صبح روز بعد به مزاح چيزى گفت و غلام را به آن دلشاد نمود .
خفاء در اعمال
با اينكه ريا مربوط به عمل نيست امّا اعمال ظاهرى بيشتر مىتوانند در معرض ريا قرار گيرند و لذا برترين انسانها آنانند كه اعمال نيك آنها مخفيانه صورت گيرد و بهترين اعمال ، مخفىترين آنهاست .
قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله :
« اعْظَمُ الْعِبادَةِ اجْراً اخْفاها » « 1 »
هامش
( 1 ) - بالاترين عبادات از نظر مزد مخفىترين آنهاست . ( بحار الانوار - جلد 70 - صفحه 251 ) .