ابليس
« وَ إِذْ قُلْنا لِلْمَلائِكَةِ اسْجُدُوا لِآدَمَ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِيسَ كانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ أَ فَتَتَّخِذُونَهُ وَ ذُرِّيَّتَهُ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِي وَ هُمْ لَكُمْ عَدُوٌّ بِئْسَ لِلظَّالِمِينَ بَدَلًا » « 1 » ريشه واژه « ابليس » به معناى كهنگى و يا سكوت بهخاطر ترس و يا حزن است ، و ابلاس بهمعناى تحيّر همراه با وحشت استعمال مىشود . « شيطان » به موجودى خبيث و منفور اطلاق شده و اسم جنس بوده و شامل هر موجودى اعم از جنى يا انسى مىشود . اگر « نون » آخر اين واژه جزء كلمه باشد ، از « شَطَنَ » مشتق شده است و به معناى ريسمان طويل يا به معناى دور ماندن از نيكيها مىباشد ولى اگر زائد بوده باشد و از « شيط » اشتقاق يافته باشد ، به معناى هلاكت است . مقتضاى استثناء در آيه آغاز بحث اين است كه شيطان از فرشتگان باشد و بر اين اساس عبارت « كان من الجن » به اين معناست كه او فرشتهاى مخفى بوده است .