تهمت
« وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً »
« 1 »
تهمت اصطلاحاً بيان نقص و عيبى است كه وجود ندارد و لذا با گناه غيبت يكى نيست و بلكه شديدتر از آنست ، چه اينكه غيبت بيان عيب موجود است . البته تهمت با بهتان هر چند از نظر لغوى فرق دارد ولى اصطلاحاً تفاوت فاحشى بين آنها نيست .
تعريفى كه براى تهمت نموديم بزرگى اين گناه را روشن مىكند زيرا هر تهمتى علاوه بر غيبت ، افتراء و دروغ نيز مىباشد .
تهمت در نگاهى وسيعتر سه مصداق كلى مىيابد كه عبارتند از :
به خداوند
از انواع افتراء به خداوند ، داشتن فرزند است ، مشركان مىگفتند كه خداوند را دخترانى است و ملائك دختران خداوند مىباشند .
هامش
( 1 ) - ( احزاب - 58 ) و آنان كه مردان و زنان با ايمان را بخاطر كارى كه انجام ندادهاند آزار مىدهند ، بار بهتان و گناه آشكارى را به دوش كشيدهاند .