همان حضرت نيز شرط چنين محبّتى را اين گونه بيان فرموده است :
« تَفَرَّغُوا مِنْ هُمُومِ الدُّنْيا مااسْتَطَعْتُمْ ، فَانَّهُ مَنْ اقْبَلَ عَلى اللَّهِ تَعالى بِقَلْبِهِ جَعَلَ اللَّهُ قُلُوبَ الْعِبادِ مُنقادَةً الَيْهِ بِالوُدِّ والرَّحْمَةِ وَكانَ اللَّهُ الَيْهِ بِكُلِّ خَيْرٍ اسْرَعُ » « 1 »
امّا اگر آدمى بدون تقويت ارتباطش با خداوند ، بخواهد ديگران او را برتر ببينند ، و براى وى جايگاهى قائل شوند ، نه تنها از عمل خود بهرهاى ندارد ، بلكه آرزويش محقق نخواهد شد . چنين عملى موجب و بال او و باعث هلاكتش خواهد گشت .
به اين روايات در همين زمينه توجه كنيد :
قال رسول اللَّه صلى الله عليه و آله :
« كَفى بِالْمَرْءِ مِنَ الاثْم انْ يُشارَ الَيْهِ بالاصابِعِ ،
قالوا : يا رسول اللَّه وَ انْ كانَ خَيْراً ؟ قال :
وَانْ كانَ خيراً فَهُوَ شَرٌّ لَهُ ، الّا مَنْ رَحِمَهُ اللَّهُ ، وَانْ كانَ شَرّاً فَهُوَ شَرٌّ » « 2 »
قال على عليه السلام :
« ما ارى شَيْئاً اضَرُّ بِقُلُوبِ الرِّجالِ مِنْ خَفْقِ النِّعالِ وَراءَ ظُهُورِهِمْ » « 3 »
شهرتخواهى در تمام اعمال و رفتار چون پوشش و مركب و حتّى در واجبات و مستحبات چون نماز و زيارت امام حسين عليه السلام ، مذموم است .
قال الصادق عليه السلام :
« كَفى بِالْمَرْءِ خِزْياً انْ يَلْبَسَ ثَوْبا يَشْهَرُهُ اوْ يَرْكَبَ دابَّةً مَشْهُورَةً » « 4 »
هامش
( 1 ) - تا مىتوانيد از غمهاى دنيوى جدا شويد ، چراكه هركسى قلباً به خداوند رو كند ، خداى متعال قلبهاى بندگان را به دوستى و رحمت مطيع او گرداند و خداوند هر نيكى را سريعتر به او خواهد رسانيد . ( بحارالانوار - جلد 77 - صفحه 166 ) .
( 2 ) - كافى است براى گناهكار بودن آدمى اينكه مردم او را به انگشت نشانه كنند . اصحاب پرسيدند : اى رسول خدا هر چند كه او خير باشد ؟ حضرت فرمود : هر چندخير باشد مگر اينكه خداوند به وى رحمتى فرمايد والبته اگر شرّ باشد بىترديد شرّ است . ( كنزالعمال - 5949 ) .
( 3 ) - چيزى متضررتر از صداى كفشهاى مشايعت كنندگان پشت سر آدمى براى قلب او نمىبينم . ( تنبيه الخواطر - صفحه 53 ) .
( 4 ) - براى خوارى انسان همين بس كه لباسى بپوشد كه او را شهره نمايد و يا بر مركبى معلوم و مشهور سوار شود . ( بحارالانوار - جلد 78 - صفحه 252 ) .