رسيدن به محبوب در همهى لحظات زندگى ضرورى است . و لذا كوچكترين توقفى از وى ، گناه است ؛ زيرا آنچه براى ابرار حسنه است چهبسا براى مقربان گناه محسوب شود .
ثالثا : در قرآن از وعدهى عذاب بر كار هيچ پيامبرى سخن به ميان نيامده است ؛ آدم ، و هيچ يك از پيامبران ديگر در پى انجام اعمال نهى شده ، تهديد به عذاب نشدند ؛ اين مهم دليل قابل توجهى است بر اينكه ، نهى خدا بر كار آنان مولوى نبوده است .
با اين وصف انتساب گناه و ظلم به پيامبران و نيز درخواست آمرزش و يا خبر از استغفار آنان به معناى انجام گناه اصطلاحى نيست .
عصمت امام
با توجه به ديدگاه شيعه مبنى بر اينكه امام پس از پيامبر ، منصوب از سوى خداوند بوده و وظيفه او تفسير شريعت و هدايت جامعه است ، مىبايست چون پيامبر الگوى كامل بوده باشد .
تنها فرق اين دو در اين است كه پيامبر با خدا به وسيلهى وحى مرتبط بوده و امام با پيامبر مرتبط است .
بنابراين چنين رهبرى چون پيامبر بايد از هر عيب و خطايى چه پيش از امامت و چه در زمان امامت مصون باشد ، تا بتواند به عنوان الگو پذيرفته شود ؛ امامى كه گناه كند ، هرچند پيش از امامت ، انزجار عمومى و ترديد آنان نخواهد گذاشت كه الگوى مناسب انسانها باشد .
آيهى زير به اين مهم اشاره دارد .
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي