آمين
يكى ديگر از مسائل اختلافى ميان گروههاى اسلامى ، آمين گفتن و نگفتن پس از سورهى حمد است . جزيرى مىگويد : از سنتهاى نماز اين است كه نمازگزار پس از حمد « آمين » بگويد ، چه امام جماعت باشد و چه مأموم و چه با جماعت بخواند و چه فرادا . اين نظر حنبليان ، شافعيان و حنفيان است ولى مالكىها آن را مستحب مىدانند . « 1 »
در شيوه گفتن آمين ، باز هم اختلاف شده است .
شافعىها و حنبلىها ، بر اين عقيدهاند كه در نمازهائى كه حمد و سوره آنها بلند خوانده مىشود ( نمازهاى جهرى ) ، آمين با صداى بلند و در غير آن نمازها ( نمازهاى اخفاتى ) ، با صداى كوتاه گفته شود . ابو حنيفه مىگويد : امام آمين بگويد و مأموم آن را آهسته گويد ، چه نماز جهرى باشد و يا اخفاتى ، مالك مىگويد : آمين گفتن براى كسى كه فرادا نماز مىخواند و نيز براى مأموم در نماز جماعت مستحب است چه نماز جهرى باشد و يا اخفاتى . و براى امام در نماز اخفاتى مستحب است . « 2 »
استناد اهل سنت به رواياتى است كه اسناد همهى آنها به خاطر كسانى كه در كتابهاى رجالى اهل سنت توثيق نشدهاند ، پذيرفتنى نيستند . در اسناد اين روايات ، راويانى چون ابو هريره ، حميد بن عبد الرحمن ، ابن ابى ليلى ، بشار بن عواد ، حجية بن عدى ، سهيل بن ابى صالح ، طلحة بن عمرو ، حجرابى عنبس ، علا بن
هامش
( 1 ) - الفقه على المذاهب الاربعة ، ج 1 ، ص 250 .
( 2 ) - ر . ك : المجموع ، ج 3 ، ص 368 .