شفاعت
« شفع » در لغت به معناى ضميمه كردن چيزى به چيز ديگر است و در برابر آن واژهى « وتر » قرار مىگيرد .
معناى اصطلاحى واژهى شفاعت اين است كه آدمى كسى را كه در پيشگاه آفريدگار ارج و عزّتى دارد به عنوان شفيع خود روانه درگاهش نمايد تا شايد خداوند به واسطهى احترام او ، از گناهش بگذرد و يا مرتبه وى را بالاتر برد .
پس شفاعت ، توان مستقلى نيست ؛ بلكه اين توان ، از سوى خداى متعال عطا مىشود ، و گستره آن نيز بستگى به اجازهى او دارد .
در يك تقسيم كلّى ، شفاعت به سه قسم تقسيم مىشود :
[ تقسيم شفاعت ]
1 - تكوينى
خداوند متعال ، هستى را بهواسطهى اسباب و عللى آفريد . اين اسباب ، عبارت است از : پيامبر خدا ، آل بيت او ، فرشتگان كه كارگزاران خداوند محسوب مىشوند و بويژه چهار فرشته مقرب خدا ( جبراييل ، اسرافيل ، ميكاييل و عزراييل كه هركدام مسئوليت ابلاغ حقّ ، احيا ، روزى و اماته را برعهده دارند ) و نيز بندگان شايسته ديگر .
2 - تشريعى دنيوى
كارهاى نيك ، موجب رسيدن نعمت و مانع رسيدن گرفتارى به انسان است .
اعمال واجب و يا مستحب و هرگونه كردار شايستهاى و نيز ترك هرگونه كارهاى ناشايست ، مىتواند چنين اثرى ايجاد كند . كارهايى چون توجه به قرآن كريم ، توبه ، دستگيرى از تهيدستان و صدقات ، و نيز ترك خطاها و لغزشها ، موجب نزول بركت